donderdag 25 september 2014

Leven in Frankrijk: Dialoog met mijn tuinman

Van die heerlijke verblijdmomenten, zo af en toe natuurlijk.
Keken we vorige week de film: Dialoog met mijn tuinman. Heerlijk onderhoudend en bovendien Frans. Redelijk gevierde kunstschilder uit Parijs heeft landhuis a la campagne. Weet weinig tot niets van tuinieren. Huurt een tuinman in. Licht onnozele man met rake opmerkingen. Er ontstaat vriendschap. De tuinman noemt de schilder: van der Kwast en andersom: van der Tuin.
Tuinman wordt ziek gaat dood, en kwastmans gebruikt zijn tuinattributen in zijn schilderijen.
Leuk, aardige film, goed geacteerd.


Wij hebben een huisje a la campagne en ik probeer de kunstschilder uit te hangen. Voor de onlangs verworven grote wildernistuin hebben we eindelijk 'een mannetje' gevonden. Onzer van der Tuin is een man van heeeeeel weinig woorden, weinig te dialogeren dus. Maar wat ie zegt klopt. Althans dat denken wij, dat vinden wij ook, omdat we niks van tuinieren afweten.
Hoe kan het toch zo samen komen, een film en onze echte realiteit. Tis wat.
Zo maar a la campagne.