dinsdag 13 mei 2014

Mijn tweede boek is uit: DE VROUW EN DE CELLO

Mijn tweede boek
" De vrouw en de cello "
is uit


Op Facebook
vanaf vandaag elke dag een aflevering


Op Facebook


gewoon onder eigen naam


Simon Korving

vrijdag 2 mei 2014

Direct door naar de gevangenis

Nog net op tijd. Op de laatste dag van 2013 schreven wij ons in in het kiesregister. Zo maar, hoepla, in ons stadhuisje. Er werd door de ambtenaar, de enige, uit een kartonnen doos een formulier opgeduikeld, ingevuld, ondertekend, en wachten maar. Een week later kregen we per post een officiele Franse stemkaart. Nou daar hebben we met de gemeenteraadverkiezingen gebruikt van gemaakt. We werden ten stadhuize warm onthaald. Keurig en officieel, zoals dat hoort. Maar een beetje extra omdat wij buitenlanders zijn. Een extra glimlach, een extra handdruk.
De pret duurde niet zo lang. Iemand, geen idee wie, is er achter gekomen dat onze stemkaart alleen maar geldig is voor de gemeenteraad en dus niet straks voor de Europese verkiezingen. Een van de wethouders (jaja we hebben er vier) kwam met een formulier aan de deur. Allebei even tekenen, hij zorgde voor de rest. Want, één Europa, dat wilden wij toch ook wel ... Ik wou nog zeggen dat ik het belachelijk vind dat door Frankrijks toedoen elke maand het hele Europese circus van Brussel naar Straatsburg verhuisd, maar ach.
Daarna kwam de dienstdoend ambtenaar langs en vroeg om een kopietje van ons paspoort, oeps was vergeten, nieuwe kaart kom zo, twee weekjes. Net op tijd voor de verkiezingen monsieur Simon.
D' accord, zei ik. Mij steekt het niet op een dag.
Staat er vorige week een vreemde auto en een vreemde meneer in een vreemd uniform voor de deur.
Tikt aan zijn pet, geeft twee brieven af. Handgeschreven enveloppen. Een voor Chris en een voor mij.
In verband met onvolkomenheden volgens art, 34 lid L, sub 7 zijn wij dringend ontboden bij het Tribunal d'Instance, en wel bij de leidinggevende griffier. Datum, tijd, in de audientiezaal, melden bij de portier. Ook de préfect van het département en de burgemeester van ons dorp zijn ontboden. Dat wordt link, dacht ik, das nie goed.
Dikke stempels en handtekeningen, bijlagen van wetsartikelen in hele kleine lettertjes.
Lekker integreren. Zie je wel, de buitenlanders hebben het weer eens gedaan.
Droge kelen kregen we ervan en dat is geen goed teken.