dinsdag 22 april 2014

Bij gebrek aan een mecenas

Laatst plaatste ik een oproep op mijn facebook-pagina voor een mecenas. Het liep storm. De pagina stroomde vol met .... stilte, doodse stilte. Telefoon opgepakt om te luisteren of ie het nog wel deed, ook hier ... grande silence. Mailbox ... één groot leeg beeldscherm.
Daar wordt een mensch niet vrolijk van. Dat was ook aan mijn nieuwe werken te zien. Geen ander materiaal dan conté en houtskool kwam er in mijn handen. Ook vanwege de weigering van uitbetaling van AOW, grauw van de honger.
Gisteren gebeurde dan toch wat moest gebeuren. Wat meubels en andere roerende zaken op de brocante te koop aangeboden. Leveranciers kunnen dan wat afbetaald worden en onze slager strijkt wellicht over zijn hart voor een klein schouderkarbonaatje. Geheel tegen mijn principe bood ik ook een schilderwerkje te koop aan.
Daar stonden we dan in de brandende zon. Voor een habbekrats vloog alles weg. De menschheid wilde ons nog harder zien lijden.
De burgemeester kwam aanlopen samen met de directeur van de bibliotheek. Ze waren getipt zeiden ze. Getipt dat ik met een schilderij op de brocante stond. Loftuigingen alom. Nou ken ik dat wel, het levert alleen geen donder op. Maar in dit geval ... Voila verkocht, die burgemeester toch. Hij wil er ook nog een voor zijn werkkamer op het stadhuis. Inmiddels waren er meer mensen om ons heen komen staan. Wijzende vingers, toegeknepen ogen van de echte kunstkenners. Vragen of mijn atelier bezocht kan worden. De baas van de bibliotheek vraagt of ik niet in de hal wil komen exposeren; hij heeft er een groot budget voor; de burgemeester knikt instemmend.
Ik word op mijn schouder getikt. Ik ben journalist van de regionale krant zegt de man met een grote camera op zijn buik. Of ik maar even wil poseren bij het doek en bij de burgemeester. En morgen komt hij voor interview. Vanuit het toegestroomde publiek flitsen mobiele telefoontjes.
Tis hem echt hoor ik. Die Simon uit Nederland. Groot schilder, veel geexposeerd, aan lager wal geraakt en nu hier opgedoken. Een paar weten zelfs ons huis. Daar ja, en ze wijzen, daar met die verwilderde tuin. Tja kunstenaars he?
Tis een echte impressionist, dat zie je zo. Zelf noemt ie zijn kunst depressionistisch, lachen he? Iemand duwt een biertje in mijn handen.
Pasen, feest van de opstanding !!

zondag 20 april 2014

Leven in Frankrijk : Paasdepressie

Vorige week enkele dagen met kunstvrienden in Le Tréport doorgebracht. Geschilderd, gefilosofeerd, borden vis verorberd en vele lege flessen naar de glasbak gebracht. Alles voorzien van knijterwitte krijtrotsen, strak blauwe luchten en een dito groene zee, af en doorklieft door een thuiskerende vissersboot.
Daarnaast was het rokjes- en t.shirtenweer. Ach hoe mooi was dat alles.
Dan komt de Pasen. Jezus door zijn beste vriend verraden. Op 'goede' vrijdag aan een kruis gespijkerd, stille zaterdag in een spelonk. En dan moet je ineens Vrolijk Pasen vieren.
Dat kan toch niet ? vroeg ik mij af, en ... het klopt. Het klopt nog steeds niet.
Vannacht hoosbuien, zwiepende bomen, bruin geworden bloesems. De houtkachel wil niet trekken, lampje boven de keukentafel kapot, het is meer dan ochtendfris, de barometer is wel een kwart gezakt. Het vrolijke nichtje van de buurvrouw zoekt, nu zij 16 jaar is, geen paaseieren meer. Van de Matheus passion raak je na ruim een uur ook niet meer opgewonden.
De reclamefolders van de supermarkten liggen in de prullenbak. Niks eitjes, zalm, notenkazen, tournedozen.
Want
Het heeft de regering behaagt mij twee maanden geen AOW te verstrekken. We hadden nog wat brood van afgelopen week, opgepiept gaat het best wel, en elk een half eitje ...
Boven de heuvels zie ik nog meer donkergrijze wolken aankomen. Iona verdomt het om naar buiten te gaan.
Jezus ... was het nog maar vorige week.

zaterdag 5 april 2014

Boeken en nog eens boeken

Kamer vol in het oude huis. Billykasten vol met boeken. Toen kwam de verhuizing. Alles in dozen naar beneden. Er kwam geen eind aan het gesjouw. Alles moest mee, naar daar. Naar die nieuwe kamer. Maar die kamer moest nog gebouwd worden.
Licht gemopper na aankomst hier toen al die dozen weer uitgepakt moesten worden en bij gebrek aan nieuwe kamer naar boven gesjouwd moesten worden. Zoon en schoonzoon vroegen fronsend of en wanneer ik al die boeken nou eens ging lezen. En als ik ze al uit had ze niet naar de kringloopwinkel had gebracht.
Ik zal wel wat zuur geglimlacht hebben denk ik achteraf.
En zo stonden die dozen nu al maanden boven, in de slaapkamer. Je brak je nek er over.  Oh ja en stof, hoorde ik vaak. En vergeet de uitelkaar gehaalde boekenkasten niet.
Op een regenachtige namiddag heb ik 's een paar dozen geopend en de inhoud bekeken. Oude studieboeken, pfff, serie oude vlaamse schrijvers. de tachtigers, naslagwerkjes over vergeten onderwerpen, nog meer pfff. Weg met die zooi. De dozen van weggooien werden voller en voller. Het moderne werk blijft, net als de kunst- en geschiedenisboeken. En de verzameling Zola uiteraard.
Hoe vertel ik het aan de sjouwers van het eerste uur. Ze hadden en hebben gelijk, die ouwe meuk ging ik echt niet meer lezen.
In de woonkamer een leuke leeshoek gekreejeerd, de rest in het atelier.
Die extra kamer ?
Ik ga eerst eens door de ceedee-verzameling, dan zien we weer verder.
Ik hoop dat de sjouwers dit blog niet lezen.



donderdag 3 april 2014

Kolere ... en de meidoorn bloeit

Twas weer eens een ochtendje stoom uit de oren.
Al zeker 4 weken bezig een code van de KPN te krijgen. Telkens een toezegging van toezending en terugbellen. Forget it. Raakte dat mens aan de andere kant een beetje geirriteerd. Héla hola jongedame, ik denk dat ik alle reden heb om @$%&*.
Toen de makelaar aan z'n colbert getrokken. Wanneer horen we nog eens wat over de voorlopige koopovereenkomst. Eh yes eh oui. Nou .. non dus. Niks horen. Ah .. volgende week @$%&*
Al vijf dagen geleden onze contactjuffrouw bij de bank een mail gestuurd, wanneer .... Eh ... very busy. Lundi okay? @$%&*
Al drie keer tandarts gebeld voor de zere kies van Chris. Zo ook vanochtend ... eh .... helemaal vol ....15 april .... @$%&*
Bij de zesde tandarts ... bingo! over een uur kunt u komen. Ik sta van de grond op en ga weer op mijn stoel zitten en vraag haar het te herhalen. Moeten we ons nog haasten ook ... vijf dorpen verder.
Stationsbuurt, grauw, guur en somber. Twee haveloze mannen hangen in het raamkozijn van de tandarts en kijken ons vorsend aan. Een grote eiken deur zwaait open, komt een man naar buiten. Komt u voor de tandarts? Wacht ons antwoord niet af en zegt: bon courage. We slikken allebei, Chris iets meer dan ik.
In een donkere hal zoek ik naar een bordje en bel aan. Een allerliefste assistente doet open. We zuchten allebei, ik iets meer dan Chris.
De tandarts is een jongeman, heeft al zijn tanden nog, is joviaal en legt alles uit. Fotootje, kuurtje, volgende week terug, en dan ... krak. We slikken allebei, Chris beduidend meer dan ik.
Als troost naar de plantjeswinkel. kofferbak vol.
Op de terugweg naar huis zien we knettergele koolzaadvelden en aan de bosrand de bloeiende meidoorn.
Kolere ... stoom uit je oren ... zo mooi.