zaterdag 29 maart 2014

Nieuwe tuinman

Tijdens de rouwplechtigheid in de kerk scheen het zonnetje warm de volle kerk in. Door de warmte en de eentonige stem van de voorganger dommelde ik een beetje weg. Daar zag ik de ouwe buurman en vriend Bernard weer in zijn tuin staan. Uren schoffelend en spittend. Mij uitlachend als ik na een kwartier al moe was. Hem met zijn jonge ganzen als een hoeder met stok door de tuin lopen. Als er in de verte een jagersschot viel naar kont grijpen en au au roepen alsof hij geraakt was. Mij zachtjes vertellen dat ie gisteravond op de televisie danseressen in een string gezien had. Altijd lachen als we elkaar met een : jeune homme begroetten. Salut roepen als ie weer een pannetje aardappelen of bonen voor ons had. Altijd vergezeld met een poep of piesgrap. En dan bulderde hij het weer uit.
Ik moest glimlachen om al die dierbare herinneringen, maar liet het niet blijken in de kerk.
Bang was hij wel voor het moment als hij niet meer de tuin kon bewerken, de eigenaar van wie hij het huurde de grond zou verkopen en er wellicht een huis opgebouwd zou worden.
Ook wij en andere buren hadden die angst. Tis een mooi stuk grond, heel mooi, en het grenst aan onze tuin.
Na zijn dood stond het al snel te koop. Zonder ruchtbaarheid, uit respect voor hem en zijn vrouw.
We hebben gerekend en gerekend. Nu is het zo ver.
VAN ONS.
Zijn weduwe dolgelukkig en kuste ons. Met zijn driejen keken we naar de tuin. Je suis tres content, zei ze toen ze wegliep, et Bernard aussi. Dan houd je het niet meer droog.
Vandaag. Chris en ik hebben het erover en kijken er naar. Durven er niet in te lopen. Het is en blijft zijn tuin.

donderdag 27 maart 2014

Zuur lachen

Alleen het dak en de muren waren blijven staan. Van binnen werd alles gesloopt, gestript en weer in nieuwstaat opgeknapt. Na een aantal maanden trokken de stofwolken op bij het huis aan de overkant.
Nieuw huis voor een jong stel dat voor het eerst gaat samenwonen. We kennen ze, leuke mensen.
Klop, klop aan de keukendeur. Het jonge stel met een uitnodiging voor een welkomstborrel. Ha, een housewarmingparty, zeiden wij. Verbaasd en vooral niet begrijpend werden we aangekeken.
Vorige week was het zover. Iedereen stapte op de afgesproken tijd naar binnen.
We werden overweldigd door een verpletterend licht. Witte plafonds, muren, vloeren. In het midden van de kamer een grote tafel met een twaalftal stoelen. Niks, niets verder, alleen ... een grote tl.balk, stadionformaat. We rangschikten ons. Beleefdheden en complimenten werden uitgedeeld.
Flessen vulden de glazen, schalen met hapjes. Er ontstond een gezellig geroezemoes. Die ouwe Jacques had zijn nieuwe vriendin meegenomen. In de tachtig, ze glommen. Hervé mompelde voortdurend iets onverstaanbaars. De jongelui antwoorden op alle vragen over het huis, hun werk.
Antoinette wreef opvallend met regelmaat over haar linkerknie. De verkiezingen kwamen voorbij en het plaatsen van windmolens. En wij ... deden ons uiterste best in het Frans.
Plotseling begin de ouwe Jacques een mop te vertellen en eiste met zijn hard basstem alle aandacht op. Een gynaecoloog, een gevulde onderzoekstafel, en een telefoongesprek.
Oei, geen mop voor dit gezelschap ouwe, dacht ik. Hard lachend rondde hij de mop af, keek het gezelschap in het rond. Er werd wat zuur geglimlacht en razendsnel op andere onderwerpen ingestoken.
Vertwijfeld keek Jacques zijn vriendin aan, die frummelde wat met een zakdoekje en streek het daarna driftig glad op haar schoot.
We hebben haar al dagen niet meer gezien en Jacques bromt alleen maar Bonjour als ik voorbij loop.

zondag 23 maart 2014

Overschaduwd

Tis vandaag stemmen in Frankrijk. Nieuwe gemeenteraad. Hier in het kleine dorp heerst commotie. Er is een tweede lijst. Een lijst der subversieven, so to speak. Zeshonderd inwoners, twee lijsten met elk vijftien kandidaten. Indrukwekkende verkiezingsprogramma's, beiden hebben wel drie kantjes ideejen. Kom daar in Nederland is om.
Maar er ligt een diepe grauwsluier over de verkiezingen hier. Vorige week overleed onze burgervader. Op leeftijd was hij al. Zaterdag stond hij in het gemeentehuis opgebaard, daar waar straks de stembus zal staan.
Gisteren overleed in een groter nabuurdorp de lijsttrekker van een partij. Zo maar, plotseling, tijdens een verkiezingsbijeenkomst. Een jonge lieve energieke man. Onze dierenarts. Twee dagen eerder spraken we hem nog en maakten grapjes.
Ik zag op uitzending gemist ook de verkiezingen in Nederland. Ook een en al grauwsluier. Maar die wordt door de kiezers over zichzelf en daar door over het hele land uitgeroepen. Je moet toch wel een grauwsluier in je kop hebben om op 'zulk gedachtengoed' te stemmen.
Buiten is het weer niet veel beter, de vooruitzichten trouwens ook niet.