zaterdag 16 november 2013

Leven in Frankrijk: Au revoir jeune homme

Onze oude buurman Bernard is weer opgenomen. Veertien dagen geleden had hij nog een beetje praatjes. Hij sterkte weer wat aan. Elke dag patat en biefstuk en chocolade toe. Hij sliep veel en keek voor de rest een beetje televisie. Kanker en een hersenbloeding hadden hem fors getekend. Een week later begon de eerste chemo-behandeling. Hij vertelde dat hij in het ziekenhuis zijn pyamabroek had volgescheten, zoals hij dat noemde. Hij gierde het uit en zakte weer weg in zijn kussens.
De chemo heeft nog meer schade aangericht. Zieker dan ziek. Hij wil niet meer eten en drinken en viel tot overmaat van ramp uit zijn bed,
Gisteren in het ziekenhuis, kamertje apart, slangen en plasticzakken omringen zijn bed. Bernard slaapt, diep, heel diep. De kanker heeft zijn lichaam tot een minimum verschrompeld.
Chris en ik staan bedremmeld aan zijn bed. Op onze stemmen reageert hij niet. Even later komt Jeanne aansloffen. Zij roep hem en noemt onze namen.
Zijn ogen gaan op een kiertje. Zijn lippen mompelen Christine en bonjour jeune homme. Zo noemen wij elkaar al jaren en lachen als andere dan ons vreemd aankijken.
Bernard verdwijnt weer in zijn diepe slaap.
Kijk in dat plactic zakje zit zijn eten, kan ie weer aansterken. Ik denk dat ie volgende week wel weer thuis zal komen. Jeanne kijkt ons niet aan als zij dit zegt.
We kussen Bernard op zijn voorhoofd en drukken even dat blauw witte handje op het laken.
Au revoir jeune homme, au revoir.

zaterdag 9 november 2013

Leven in Frankrijk: Hard fluiten en blues trommelen

Het was een winderige dag, nat en somber. Ook nog vrijdag. Veel vrije mensen. Er wordt gewinkeld.
Winkelstraten, koopgoten, alles krioelt, botst. Roltrappen, draaideuren, volle tassen.
Eerst vette patat, klodder mayonaise, bedelende duiven.
Vermoeid op zoek naar de ouwe stamkroeg, kroeg van vroeger, hoe lang geleden.
Interieur net als toen,  gekrijte biernamen, eenvoudige schotels, gescheurde posters, wiebelige tafels met een dubbel bierviltje onder een poot.
Onbekend personeel en dito gasten.
De barman begroet ons luid, te luid, over enthousiast. Wij komen, kwamen er al jaren ... hij niet.
Biertje, wijntje, bitterballetje, dat luide: laat het jullie smaken, met een 'haha' er achter,
Uit de luidsprekers klinkt blues, niet te hard, lekker.
Op de hoek van de bar zit een duidelijk eenzame man. Staart in zijn glas, laat het bier draaien, kijkt naar buiten, waar het schemert en druppels langs de ruit stralen. Hij ziet niets.
Hij ziet niets, maar hij fluit. Hij fluit mee met de bluesmuziek. Maar hij is er niet bij, tklinkt vals en een halve toon te laat.
De barman begroet zijn nieuwe klanten, zelfde luide ritueel.
Hij tapt en hij schenkt, 'haha' er achter.
Dan is het ineens stil in de kroeg, op de muziek na.
De fluiter neemt een slok en is dus ook stil.
De barman sopt zijn glazen, even later trommelt hij mee met de muziek.
Hij trommelt te hard, glazen trillen.
I've still got the blues, zingt hij mee, ook weer te hard.
De fluiter haalt zijn schouders op
en ik betaal.
Dat gaat weer even duren, eer wij ....


zondag 3 november 2013

Leven in Frankrijk: Nederlandse schotel

Contact met je achterban, je roots, je ouwe vaderland. Kan allemaal. Een verlopen Telegraaf uit Maison de la presse, een emailtje, een skypje, gewoon op bezoek gaan in les pays bas.
Wat ook kan, is een schotel kopen en dan Nederlandse televisie ontvangen. Leuk voor het nieuws, dacht ik. Leuke programma's dacht Chris. En ja hoor, vrijdagavond één of andere zangtoestand. Zingend amateur Nederland biedt zich aan aan een jury van professionals bestaande uit: een troetel Marokkaan, een troetel Italiaan, een troetel Twent en een mevrouw die Treintje heet.
Ik kende het spel natuurlijk wel. Was het bijna vergeten. Ik dwong mij het te vergeten.
Na het eerste lied volgde commentaar op de kunstenaar.
Toen gebeurde het. Mijn kaken begonnen te krampen, zo ook mijn gehele hoofd en maag eigenlijk ook.

Wat goed dat jij gekomen bent om te zingen
Een kippenvelmoment
Dag schat, blijf in je comfort-zone
Houd het klein
Kruip in je eigen gevoel
Jammer dat je het niet geworden bent ...
Zie het als een opportunity

Kwist niet hoe snel in naar mijn eigen kamer moest vluchten.
Geen muziek aangezet. Klein lampje aan. Naar de wind geluisterd en het kletteren van de regen. In een droog moment hoorde ik een uil in de verte.
Zat ik toch mooi in m'n eigen comfort-zone.