woensdag 31 juli 2013

leven in frankrijk: Leven in Frankrijk: Aller avec cette banane

leven in frankrijk: Leven in Frankrijk: Aller avec cette banane: Vanmorgen kwam Serge vijf kuub hout brengen. Reed met zijn tractor een paar keer heen en weer en flikkerde dan de boomstammen op de cour. Da...

Leven in Frankrijk: Aller avec cette banane

Vanmorgen kwam Serge vijf kuub hout brengen. Reed met zijn tractor een paar keer heen en weer en flikkerde dan de boomstammen op de cour. Dat waren dan de enige momenten dat er iets van een glimlach op zijn gezicht verscheen. Toen hij klaar was dronken we samen aan de keukentafel een pilsje en ik rekende af. Hij is een jaar of veertig, al bijna  grijs, grauwe trekken, somber zware stem en praat ook nog binnensmonds. Hij vindt het nu veel te heet, de winter was veel te koud, zijn werk in de fabriek is te zwaar, zijn vrouw is ziekelijk en zijn zoon is gisteren met zijn motor gevallen.
Hij pakt het geld op, bedankt, gromt een groet en start zijn tractor die een zelfde geluid als zijn baas maakt.

Even later komt oude buurvrouw Jeanne met een krop sla. Zij sjokt nog meer dan voorheen, gebogen en tilt nauwelijks haar voeten op. Het gaat nu wel weer een beetje zegt ze en gaat op een keukenstoel zitten. Zij wrijft over haar knien. Ze doen nog steeds zeer van de val van vorige week. Gelukkig is er niets gebroken, zegt ze voor de zoveelste keer. Anders was alles veel erger geweest. Ze wacht geen reactie af en staat krakend op, of was dat de stoel? Ze schuifelt de cour over, het grind knerpt onder haar pantoffels.

Waar ik de pest aan heb zijn overhemden waarvan het onderste knoopsgat horizontaal zit, welke gek heeft dat nou weer verzonnen.
Chris heeft een potje gel voor heur haar gekocht. Voor een 'net uit je bed look' ..... Dus eerst je haar borstelen en dan dat spul erin .....de wereld is volslagen gek geworden.

Na vier maanden voel ik de behoefte aan een zwaar shaggie weer opkomen. M'n kaken krampen een beetje en ik voel een speekselexplosie in mijn mond.
Ik loop naar m'n atelier en ga schilderen.
Mij hoor je nergens meer over .... gaan met die banaan is mijn motto!


maandag 29 juli 2013

Leven in Frankrijk: Camping gezocht, camping gevonden

De ochtend kriekte nog toen ik de auto stond in te pakken. Gekwak, getik en een bonjour klinkt er opeens achter mij. Oude buurman Bernard loopt met zijn ganzen door het straatje, in zijn hand een lange stok waarmee hij de waggelende beesten dirigeert.
Bernard altijd in voor een nieuwsgierig praatje op een ochtenduur wat nou niet bepaald het mijne is.
Wat ben je aan het doen?
Hrmpff ... We gaan kamperen Bernard, een weekje, een beetje naar het zuiden.
Moet je daar doen? Is het hier niet goed dan? Jij houd toch zo van Pas de Calais, he?
Het is anders jongeman, plaag ik hem. Ik ga contact onderhouden met m'n doelgroep, voeling met m'n achterban.
Bernard krabbelt eens onder zijn pet.
Ik schrijf toch korte verhaaltjes, nou die worden gelezen en nu ga ik die lezers eens opzoeken. Sterker nog ik ben zelfs uitgenodigd. Helemaal in de Mayenne.
Is dat ook Frankrijk vraagt hij, ligt zeker onder Parijs. Doe ze de groete ... en weg gaat hij met drie ganzen achter hem aan.

Een goede week later zijn we weer terug.
Zo globetrotter ... hoe was het?
Hrmpff ... Ik barst los. Geweldig man. Ik werd als een vorst ontvangen. Het was van, ga zitten, wijntje, biertje, een welkomstdiner. We kregen de mooiste plek op de camping, de ruimste met een grandioos uitzicht. 's Morgens werden de croissantjes aan de tent gebracht. Niets was te veel. De andere campinggasten waren wel wat jaloers tot dat ze hoorde wie ik was, of eh, ben.
Gewoon een overloper uit het Noorden dat ben je. Ga je nu daar een huis kopen, he?
Bernard, hier is toch het allermooiste, en wat moet ik zonder jou.
Volgend jaar weer ergens anders naar toe. Ik heb lezers met chambre d'hote, nog wel meer met een camping, kleine kasteeltjes, over tout le pays, so to speak.
En waar was je nu dan?
Op Camping la Maillardiere ...... in Alexain in la Mayenne