woensdag 23 oktober 2013

Leven in Frankrijk: Edith Piaf niet vergeten

Mijn goede klusvriend Andre woont met zijn vrouw in het stadje H. Prachtig huis. Een pakhuis uit, pak hem beet, 1700. Beneden achter een prachtige poortdeur een loei van een garage, en boven een loei van een woonhuis.
In die garage, formaat van wel zeker tien autoos, vierde hij zijn feestje. Want hij werd zestig.
De hele ruimte was als feestzaal, tevens eetzaal ingericht. Er was een bar ingericht, een hapjestafel, het eetgedeelte in U-vorm en een koud- en warmbuffettafel. In een hoekje stond een DJ plaatsjes te draaien. Slingers, lampionnen, spiegelbollen verhoogden de feestvreugde.
Handjes schudden, klapzoenen, honderd keer vertellen dat jij die Nederlandse vriend en vriendin bent, waar je in Frankrijk woont, en waarom eigenlijk vroeg een meneer en keek er sociologisch interessant bij.
Bij de bar stond Marcel, een zwart klusmaatje van Andre en beroepsalcoholist. Hikkend sloeg hij ons op de schouders.
Een dame, een uiterst schriele dame, balanceerde al vroeg met twee glazen en stevende op ons af. Ze had nog nooit met Hollanders gesproken en zeker ook niet gedanst, terwijl ze mij loens aankeek.
De DJ draaide vaker en vaker aan de volumeknop. De schriel dame hief eerst een verjaardagslied aan en vervolgde met het meezingen met al de DJplaatjes. Haar stem werd scheller en scheller. Zij smeerde regelmatig haar keel. Af en toe kreunde zij bij een gevoelig nummer. Morste sangria over Chris' witte broek, begon door de krijgen dat ik niet met haar wilde dansen.
Ook tijdens het eten hief zij af en toe een verjaardagslied aan. Blurpte santé's  en begon weer met een lied van Edith Piaf. Zij begon er ook steeds meer op te lijken, een muisje met een lijkenkleur en een rattenkapsel. De avond verliep met steeds meer stuurse blikken van de aanwezigen richting deze nazaat van Edith Piaf.

Vorige week liet Andre zijn nieuwe moestuin zien. Een mooi complex, idyllisch gelegen, mooie bomen, een en al rust.
In de verte hoorde ik iemand zingen. 't Is toch niet waar vroeg ik aan Andre
Hij knikte en  lachte. Je bent haar toch niet vergeten, vroeg hij.
Vergeten, zei ik. Non, deze Edith Piaf, non je ne regrette rien.

16 opmerkingen:

elly schuurman zei

Jeetje. Was ik nou echt zo dronken dat ik niet eens meer weet dat ik er uberhaupt was?? Foei. T'zal niet meer gebeuren.

kuifjesimon zei

Oui oui Elly Piaf, je zong het glazuur van me kiezen!

Marthy zei

Ik heb Liesbeth List Edith Piaf horen zingen en dat was geweldig, maar wat je hier omschrijft, nachtmerries zou je ervan krijgen.
Hopelijk slaap je goed!

kuifjesimon zei

Marthy: slapen goed, maar sinds die Edith regent het constant ;-)

François Labarbe zei

Die Piaf is niet klein te krijgen met haar flonsflonsdebals. Een mondiaal verbod lijkt me nog het beste

kuifjesimon zei

Maar dan eerst een beoordeling door een VN-commissie !!

svara zei

:-)

francois15 zei

Ik heb Verene Shepherd al ingeseind. Die lust er wel pap van

François zei

Test... heb ik mijn muts nu weer terug?

kuifjesimon zei

Svara: inderdaad ;-)), maar met vingers in m'n oren

kuifjesimon zei

FRanzwois 15: jaja die loopt graag voor de troepen uit !

kuifjesimon zei

Test: ja hoor, lag zeker bij de gereformeerde buurvrouw ;-)

DagEnDauw (Dauw) zei

Wat een hilarisch verhaal...
Ik kon haar tot hier horen (denk ik).

kuifjesimon zei

D&D: de dopjes kunnen weer uit de oren ;-)))

blutch1 zei

Verdomd Simon, Edith Piaf is niet klein te krijgen, maar haar geboortehuis wel. Tenminste, de stoep waarop zij werd gevonden in de Rue de Belleville in Parijs. Daar heb ik nog eens devoot naar gekeken, vervolgens een petit coup in de bar couleur locale en af naar Père Lachaise om haar definitief uit te zwaaien.
En nu staat ze daar bij jou vrijwel om de hoek.

kuifjesimon zei

Blutch1: die devotie bemerkte je bij mij toch ook wel ... hoop ik ;-))
Bij de weg: ik heb zo'n zelfde verhaal als jij, maar dan bij Erik Satie!