maandag 30 september 2013

Leven in Frankrijk : De vermoeste tuin

Nog niet eens zo gek lang geleden maakte ik van oude buurman Bernard nog een foto toen hij met zijn bosmaaier achterin zijn moestuin bezig was. Ik krijg al spierpijn als ik zo'n apparaat moet optillen, meneer maaierde er rustig een half uurtje op los. Vervolgens nog even een driekwartier scheppen of schoffelen. Wijdbeens gebogen  een aantal meters onkruid verwijderen. Ja dan ging ie wel even zitten. Heel even maar. Daarna gingen er kruiwagens vol koolbladeren naar zijn huis; voor de beesten. Over zijn schouder riep hij dan, eerst een pastisje en dan lekker bunkeren.
Als de nood aan de man was hielp ik wel eens, tot grote hilariteit, zo'n hollandse burgerman en dan ook nog ambtenaar geweest. Het meeste was in patois, dus ik verstond het niet, dus deerde het ook niet. Lol hadden we, en zeker als er nog anderen bij waren.

Toen kwam de prostaatkanker; toen kwam de hersenbloeding.
Gistermiddag was ik er weer even. Bernard zit aan de tafel en slaat een schriftje dicht. Hij lacht hard en vreemd, gebaart dat ik moet gaan zitten. Het doet zeer hem aan te zien. Zo mager, zo hol, zo blauwbleek. Hij was net met zijn huiswerk bezig zegt Jeanne. Morgen komt de logopodiste weer.
Ik kan je anders weer goed verstaan zeg ik tegen Bernard, als je maar geen dialect spreekt. Hij lacht weer hard en legt zijn hand op de mijne. Zelfs zijn handen zijn vermagerd, niks meer kolenschoppen.
Ik zag vanmorgen nog een konijntje in mijn tuin lopen, vertel ik, ik heb hem verjaagd, hij liep naar jouw carottenveld toe.
Geeft niks zegt Bernard. Kijkt me met grote ogen aan, haalt zijn schouders. Maakt niets meer uit Simon. Jeanne vult aan dat het herfst is, dus wat zou het.
Ik weet zeker dat hij anders zijn val had gepakt, het konijn had gevangen en het beest mee naar achter in de tuin had genomen.
Ik moet een pastis van hem drinken, voor hemzelf schudt hij van nee.
Morgen gaan de carotten de grond uit jongeman zeg ik tegen hem terwijl ik opsta.
C'est bon, klinkt er met een zucht.
De tuin ... ach vraag niet hoe.

21 opmerkingen:

Cor Uitham zei

Het is al weer even geleden dat ik it is weer zo'n mooie onderkoeld( is( dat woord hier goed)schets

Cor Uitham zei

even geleden dat ik je gelezen heb en dit raakt in z'n eenvoud (

kuifjesimon zei

Dank je wel Cor !
simon groet

wllm kalb zei

Indrukwekkend!

kuifjesimon zei

Dank Willem !

Anoniem zei

Ja, je bent een meesterverteller Simon!
Groet van
Lidy
:-)

fulpsvalstar zei

Wondermooi!

kuifjesimon zei

Lidy: tis van en over het leven.

kuifjesimon zei

Fulps: Merci beaucoup

svara zei

Hij boft met je

brekebeen zei

Hi Simon, mooi en gevoelig verhaal. Ik ben inmiddels geen eigenaar meer van het Franse huis vanwege de echtscheiding. Ik mis het Franse leven. Sprak onlangs mijn naaste buurman aldaar, prostaatkanker redelijk onder controle, maar een operatie aan de heup voor de boeg. Klagen? Ho maar. Doucement...En ik was toch altijd welkom. Ik huur nu af en toe...

kuifjesimon zei

Svara: alles voor 'ons mannetje';-)))

kuifjesimon zei

Brekebeen: herkenbare houding van jouw en onze voisin; kga je verder volgen.

blutch1 zei

Te laat Kuifje, die carotten zijn er al uit. Een konijn is nooit alleen.

kuifjesimon zei

Blutch1: ze trekken in colonnes door de straten ;-))

DagEnDauw (Dauw) zei

Iedereen maakt zich klaar voor de winter, dus ook de konijntjes. Zo is het leven, hé.
Maar wat kan jij ontroerende portretten schetsen ...

kuifjesimon zei

Ha die dauw; nu de uien nog ;-))

Marthy zei

Ontroerend!

kuifjesimon zei

Klopt Marthy hem zo te zien.

appelvrouw zei

wat nu weer.
Laat ik je weten dat ik geen zinnige reactie op voorraad heb.
Krijg ik een foutmelding en moet ik alsnog een reactie verzinnen.

kuifjesimon zei

Tja Appeltje ... bij niks zinnigs ;_))