maandag 4 maart 2013

Leven in Frankrijk: Spijtvogel

Eerder schreef ik al over Cyril. Kunstvriend en medeschilder. Een barbaar van bijna twee meter, mist een tand of wat, tatoos, bierbuik. Zuipt, vecht, kraakt zijn eigen werk af, maar schildert lieflijke schilderijen, landschappen en peilloze vergezichten.
Cyril is heruitvinder van het impressionisme.
De laatste keer dat we elkaar zagen .... redde ik hem uit een gevecht in zijn kroeg in het dorpje A. Hij woonde toen met een meisje in zijn vervallen huisje. Een meisje, een heroinehoertje. Ze scholden, ze zopen, ze ... Via via hoorde ik dat zij vertrokken was, of dood, in ieder geval niet meer bij Cyril. En toen werd het stil. Alsof ook hij van de wereld verdwenen was. Tot gisteren.
Ik vond een verfrommeld briefje in de brievenbus. Wanneer zie we elkaar weer? was de boodschap, getekend Cyril.

Ik verwachtte eigenlijk weer die enorme puinzooi aan te treffen. Zijn door van alles en nog wat overwoekerde huis, keiharde muziek, zijn gevloek als welkom.
Niets van dat alles. Het toegangsweggetje leek bijna aangeharkt. Planten in de tuin netjes opgebonden. Ik zag een regenton, verdwenen waren de kapot gegooide lege flessen. Voor het huis een tuinbank, een tafel en een paar stoelen. In de vensterbank plastic bakken met aarde en ontkiemende zaadjes. Uit het open raam klonk vioolmuziek.
Ik voelde mijn kin op mijn voeten zakken, een droge mond krijgen en ik moest meer dan glimlachen.
"Goede vriend kom verder", Cyril stond met zijn armen wijd in de deuropening. Nog steeds twee meter, maar zeker geen hooligan meer, hij had zo waar een overhemd aan. "Fijn je weer te zien" liet hij er op volgen en nam mij in zijn armen. Ik kustte hem op beide wangen.
"Noem je mij geen kutgladiool meer" vroeg ik hem en schoot in een verbaasde lach, te hard.
Hij glimlachte wat zuur en schonk koffie in. Cyril en koffie !!
Hij vertelde van zijn eindeloze moeheid, zoals hij dat noemde, altijd zuipen, vechten, hoeren, teringzooi.
Nee, de Heer had hij niet gezien, maar wel de spiegel. Daarin vond hij zijn contrast, zijn ruwe leven en zijn gevoelige schilderijen.
Ik werd er zelf gevoelig van Simon. Ik dacht even dat ik een wijf geworden was. Hij bulderde het uit van het lachen. Toen ben ik godverdomme gaan opruimen jongen, de hele donderse bliksem er uit gesmeten, te beginnen met die hoer. Alleen in het weekend zuip ik nu nog. En weer lag hij dubbel.
Heb je spijt van je leven? vroeg ik lullig, ik hoorde het zelf.
Spijt? Spijt? Dat woord ken ik niet, moet je nooit hebben trouwens. Spijt is voor vogels, die de verkeerde richting op vliegen. Van pret sloeg Cyril zich op zijn knien. Goed he? zei hij.
Hij stond op, liep naar binnen en kwam terug met een fles whisky, een literfles.
Goed dat je er bent, hij sloeg op mijn schouders.
't Is weekend.

16 opmerkingen:

Anoniem zei

Fraai; subtiel en beeldend.
Mooi slot:-)

Groet
Laila

kuifjesimon zei

Dank Laila; ook namens deze spijtvogel ;-))

ongerijmd zei

mooi en sensitief
met heimwee naar die rauwe kerel

kuifjesimon zei

Ongerijmd: ruwe bolster, blanke pit !

fulps zei

Prachtig! Ik zie en hoor het.
Whisky......nou nee, geef mij maar een ouwe klare.

kuifjesimon zei

Fulps: das ook de mijne !!zeker als ie van Zuijdam is.

Stefania zei

Ben benieuwd wat die nieuwe staat met zijn schilderkunst doet.

kuifjesimon zei

Stefania: zo had ik het nog niet bekeken ;-))

svara zei

Dat het man is die ook zachte kanten kent blijkt al uit de derde zin.
Mooi!

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Je kunt niet heel je leven zo doorgaan. Dan gaat het mis.

kuifjesimon zei

Svara: je bent een goede observator!!

Anoniem zei

ZjA: of hij ooit de weg gaat vinden???

blutch1 zei

Als je nooit van de weg afraakt weet je ook niet wat de goede weg is.

Anne (Frl.) zei

Een goede spiegel is nooit weg...

kuifjesimon zei

Blutch1: daar ga ik vandaag eens over nadenken ;-)

kuifjesimon zei

Anne: ik ga me zo scheren ;-))