donderdag 7 februari 2013

Leven in Frankrijk : Hij heeft gelijk ... het is zo

Ik kom niet meer zo vaak in onze dorpskroeg, zelden nog maar. Altijd hetzelfde breekt me op, irriteert me. De mensen, de lucht, het interieur, de gesprekken of wat daar voor door moet gaan.
Toen ik vanmiddag langs liep keek ik toch schuins naar binnen, Jean Pierre stond achter de deur, wij staken beiden ons hand op, en ik ging naar binnen.
Ik schudde nee toen hij naar de bierpomp wees en vroeg om koffie, we zwegen.
Even later klingelde de deurbel en Johan kwam binnen. Johan, hij komt hier bijna nooit. Hij is Vlaming, hij is of was schrijver, of journalist. Ik ken hem als een stille. Hij vraagt om koffie, neemt het kopje mee en gaat achter in de kroeg aan een tafeltje zitten. Heel even ving ik een holle, vragende blik. Ik wacht even en ga dan bij hem aan het tafeltje zitten.
Hij houdt zijn kopje voor zijn mond en blaast er zachtjes in. Ik zie dat zijn vingertoppen en zijn nagels gekleurd zijn. Ben je aan het schilderen Johan, vraag ik. Over zijn kopje kijkt hij mij, een verplichte glimlach, en hij knikt. Beetje expirimenteren met pastel en acryl zegt hij zachtjes.
We zwijgen en kijken naar buiten, Jean Pierre spoelde wat glazen en verdween in de keuken.
Johan zet zijn kopje neer en zegt plotseling: Ik stop er mee! Ik ga geen kranten meer lezen, geen t.v. meer kijken! Wat een leugens! Zijn stem bibbert. De miljarden, de oorlogen, de honger, de zelfzucht, ik kan er niet meer tegen. De wereld is volslagen gek geworden! Hij bijt op zijn onderlip, kijkt mij vluchtig aan en dan weer naar buiten.
Mijn hoofd kan die dingen niet meer aan, vervolgt hij, het stormt in mijn hoofd, er zit koorts in mijn hoofd. Niet te stoppen, hele dagen, nachten, zelfs in mijn dromen. Het zijn godvergeten bergen! Zijn stem schoot een beetje uit, zijn trillende vingers versnipperen een bierviltje.
Ik wil voorover buigen, zijn handen vastpakken, het lukt niet, het lukt me niet.
En het gaat over mij, zegt Johan, het is onvermogen. Het zijn niet alleen die grote dingen die ik lees of zie.
Ik kijk hem vragend aan, geen reactie. Wat bedoel je met dat het over jou gaat, vraag ik.
Een verraste blik, een vreemde glimlach. Ik dus, zegt Johan, ik word steeds kleiner. Steeds kleiner. Steeds kleiner in deze wereld. Ik hoor de dingen die anderen zeggen nog maar half, vergeet dingen.
Ik snap ze niet. Maar ik voel alles, alles, alles. Reageer dan, zeggen de anderen.
Dat kan ik godverdomme niet meer !! Hij schreeuwt het bijna uit en slaat met zijn beide vuisten op tafel.
En weer wil ik voorover buigen, weer zijn handen pakken, ik ben verstijfd.
Ze praten maar, ze praten maar tegen me aan. wat ik moet doen, en vooral wat ik moet laten, hoe ik me moet gedragen. Overal! En als ik me verweer, dan wordt de stortvloed, hun stortvloed alleen maar groter.
Tranen stromen over zijn wangen.
En dan, vraag ik na een lange stilte.
Ik ben m'n eigen Don Quichotte, ik ben m'n eigen windmolen. Weer is het stil, dan kijkt hij mij aan en zegt: En die heb ik vanmiddag getekend.
Dan pakt hij mijn handen, drukt ze stevig, kijkt me even diep aan en zegt: Bedankt.
Johan staat en loopt zonder omkijken de kroeg uit.
Even later ging ik. Naar huis, hopend dat er niemand zou zijn. Het was al donker buiten. Heb omgelopen door het bos, het stormde in mijn hoofd,
Ik heb godverdomme geroepen, heel hard, keihard, uit mijn tenen.
En het luchtte niet op.



17 opmerkingen:

Niesje zei

Er sprongen zo maar tranen in mijn ogen.

kuifjesimon zei

Niesje: dan heb ik het goed verwoord ...

Ragfijn zei

Ik ken dat bos, hoorde de schreeuw, in de immense stilte ...

Groet van Rag

kuifjesimon zei

Dank je Rag !!!
simongroetterug

Anne (Frl.) zei

Erg mooi, Simon! Complimenten. N.B. Dat van die kranten en t.v. is wel herkenbaar...

blutch1 zei

Het helpt echt, een paar dagen geen kranten lezen en geen tv kijken.

DagEnDauw (Dauw) zei

Hoeveel van die 'kleine Johannes-jes' zouden er op dit ogenblik rondlopen vraag ik me hier af.
Ik ben er alvast ook één van en dit blog lezen schrijnde echt. Het besef er iets te willen aan doen en het niet meer te kunnen is gewoon onnoemlijk pijnlijk.
Ik moest denken aan dat liedje "vluchten kan niet meer".
Maar schuilen kan nog wel; heel dicht bij elkaar en ons richten naar het mooie dat nog rest, het vastleggen en delen hé...
Warme groet van

Dauw

kuifjesimon zei

Anne: dank je wel !

kuifjesimon zei

Blutch1: om mee te beginnen.

kuifjesimon zei

Dagdauw: vluchten uit het zwarte ... dat schrijnt ... bij het proberen ..
simongroet

Bastamater zei

Mooi en ellendig.


Zouden de tijden echt zo slecht zijn, of worden we allemaal akelig oud?

Marthy zei

Heel mooi geschreven en herkenbaar.We zouden allemaal weleens willen schuilen voor alle ellende die over ons heen dendert.
Ik ga nog lang nadenken over dit stuk.

kuifjesimon zei

Bastamater: kijken en verwonderen
en het goede koesteren ...

kuifjesimon zei

Marty: dat nadenken geldt ook voor mij !!

Anoniem zei

Superb blog! Do you have any suggestions for aspiring writers?
I'm hoping to start my own blog soon but I'm
a little lost on everything. Would you recommend starting with a free platform
like Wordpress or go for a paid option? There are so many choices out there that I'm completely confused .. Any tips? Appreciate it!
Review my website :: mortgage brokers toronto bad credit

blutch1 zei

De kroeg deed je wel meer schrijven.
Kroeginspiratieschrijversblock?

kuifjesimon zei

Blutch1: tja ;-))