maandag 17 december 2012

Leven in Frankrijk: Twee nieuwe vrouwen

Wist niet wat me overkwam. Smoorverliefd. Als een blok voor gevallen. En nu zit ik er mee. Twee vrouwen.
Ik kwam ze vorige week, tijdens een verlate brocante, tegen.
Rank, slank, uitdagend.
Eerst een en al ontkenning. Gewoon doorlopen, maar toch schuins kijken. Nog geen twintig meter verder ben ik omgedraaid. Want stel je voor, de anderen.
Ze stonden nog steeds op dezelfde plek. Eindeloze benen gehuld in lange jurken. Weelderige haarbossen tot ver over de schouders. Hun achterkant ... laat staan de voorkant.
Onwillekeurig gingen mijn armen, mijn handen naar voren. Aanraken, voelen. Mijn hart bonkte een bijna hoorbare roffel.
Even inhouden Simon, zei ik tegen mijzelf. Ik wachtte tot ik een stoicijnse grimas op voelde komen.

Wat kosten die als ik ze allebei neem?
De gerimpelde koopman achter de kraam, haalde zijn schouders op. Doe maar een tientje zei hij, ze zijn incompleet he. Anders had ik er veel meer voor gevraagd, zei hij quasi geslepen. Zal ik ze in een tasje doen?

Nu staan ze voor me. Ik heb ze helemaal en overal betast Ik heb ze gedraaid van links naar rechts, net zo lang tot ze het best en het mooist uitkomen. Een iel winterzonnetje geeft ze haast een gouden glans.
Ik staar en ik zucht.

Die ene, eigenlijk de mooiste, heeft haar bovenlichaam iets naar rechts afgewend. Het rechterarm heeft ze uitgestoken, ietwat gekromd, in haar hand heeft ze een vogeltje. De blik in haar ogen is een en al bewondering.
Zo ook mijn blik.
Ik kijk ook in verwondering.
Tien euro voor twee namaak bronzen beeldjes, een goedkope soort legering. Verkeerd gepoetst, zodat er veel groen, zwart en allerlei andere kleuren door de beelden schieten.
Een beeld heeft helemaal geen armen, de andere slechts een, die met dat vogeltje. Waar de armen zaten prijken nu gaten, er zit troep en stof in.

Tis je reinste namaak jugendstil.
Maar mooi !!


vrijdag 14 december 2012

Leven in Frankrijk : Druk dorp ... prettige feestdagen

Vanmiddag de laatste kerstkaarten op de bus gedaan en op de terugweg van het postkantoortje nog even een rondje dorp gemaakt.

Kroegbaas Jean Pierre was bezig met het aansluiten van een nieuw vat kerstbier.
Het bio-groentevrouwtje had eindelijk haar neus gesnoten.
Oude buurman Bernard heeft weer doelloos in zijn besneeuwde moestuin rondgelopen
Zijn vrouw Jeanne was bezig met de voorbereidingen voor de jaarlijkse kerstmaaltijd met al haar Parijse neven en nichten.
Alain had in al zijn wijsheid besloten om de openingstijden van de bibliotheek volgend jaar met een half uur per week te verlengen.
Louise heeft haar huis een goede beurt gegeven, net als gisteren en de dag ervoor.
Arlette heeft ineens weer last van haar nieuwe knie en nu doet haar schoondochter alle kerstboodschappen.
Boven de heg bij Philippe vlogen wolken witte veren in het rond.
Buurvrouw Christine had rode wangen, ze vertelde dat de elektricien (ook vrijgezel) vandaag al drie keer is langs geweest en dat het licht het allang deed.

Thuisgekomen kwamen de klusvrienden van André langs om vergeten gereedschap op te halen ... ja ja, ze wilden gewoon een kerstneut. En ik eigenlijk ook wel.
Heb aan de deur zowel van de postbode als van de brandweer een nieuwe kalender gekocht.
Dikke Marie kwam voorbij gewandeld, terug van de kapper, krullen in plaats van slierten. Ze droeg een parapluie terwijl het niet regende.
Raymond heeft bij de Aldi een nieuwe deodorant gekocht.


NB: dit verhaal verscheen eerder in mijn verhalenbundel "A la maison"
ISBN978-90-484-1540-3
uitgeverij Free Musketeers

woensdag 12 december 2012

Leven in Frankrijk; Stuk van de kerst

Michelle is de jongere zus van goede vriend André. Michelle werkt bij de supermarkt in het volgende dorp. Daar zit zij de hele dag in een glazen hokje bij het tankstation. Links en rechts van het hokje kan getankt worden, en er staat een rij gasflessen. De ramen van haar hokje zijn practisch geheel volgeplakt met kleine advertentiebriefjes.
Altijd lachen met haar. Als ik daar kom tanken komt zij altijd direct naar buiten. Wij kussen elkaar omstandig. Ik noem haar 'mignon' en zij mij 'mon amour'. Verbaasde ogen van de Franse tankers: die Hollander met die Franse dame. Bovendien is wijd en zijd bekend dat Michelle 'van de dames' is.
Zij zwaait mij na het afrekenen altijd na, en ik toeter nog een keer. Hihi, die Fransen kijken nog een keer.

Gisteren vroeg ze of ik al binnen had gekeken. Huh? Ja, binnen in de winkel. Doen hoor!
Ik parkeerde de auto en liep nieuwsgierig geworden naar binnen. Normaal stoot je dan gelijk tegen de weekaanbiedingen aan. Uien, houtskool, bodylotion, van die dingen.
Nu stonden er kerststukjes. Tientallen. Kleine, grote, maar allemaal even monsterlijk, net zoals alle bloemstukken in Frankrijk. Fel gekleurde kaarsen en strikken van cellofaan, te veel spuitsneeuw, iets te grote ballen. Alles stond in trapezevorm op houten kratten opgesteld
Per prijsklasse stonden ze gerangschikt. En nu komt het, elke pijsklasse heeft een naam. Er waren zwarte bordjes in geprikt, met daarop in witte sierlijke letters de naam en de prijs van het stukje.
En .... bovenaan, daar stonden ze naast elkaar. Kerststukje Michelle en kerststukje Simon, even duur, 9,99 euro per stuk.
Ik schoot keihard in de lach.
Een echtpaar naast mij keek verbaasd. De vrouw haalde haar schouders op en graaide verderop in een bak met aardappels. De man boog zich naar mij voorover. Ik ken hem wel. Dan wijst hij naar de kerststukjes. Dat zijn jullie he? Jij, met haar van buiten .... Hij keek met half toe geknepen ogen.
Wij doen het alleen met de Kerst, flapte ik er uit. Ik draaide me om en liep de winkel uit. Ik voelde dat de man me na staarde.
Ik reed met de auto luid toeterend langs het tankhokje.
Goed he? riep Michelle. Je t'aime. mon amour. Ze stak allebei haar duimen in de lucht en sloot gierend van de lach haar kantoortje.
Ik wierp haar een kushandje toe en vloog bijna de bocht uit.



dinsdag 11 december 2012

Leven in Frankrijk : Koffie verkeerd, maar dan wel DE

Nog voor het Nederlandse nieuws was afgelopen stond ik al buiten. Het huis trilde nog na, een enkele dakpan scheef op het dak. Zo hard had ik deur achter me dichtgegooid.
Ik probeerde diep adem te halen. Keek verdwaasd in het rond. Waar naar toe? In zo'n gemoedstoestand is er maar één plek in het dorp .... Ik stampte door de hoofdstraat, richting dorpsplein.
Klabam ! Verschrikt draaiden de kroegbewoners zich in één keer om.
Merde, putain, fou ! bracht Jean Pierre de kroegbaas uit, moet de deur er soms uit. Wat is er met jou aan de hand. Ben je soms heaumeau geworden ? Iedereen schaterde. Die boerse humor toch.
Ik sloeg het neergezette biertje in een teug achterover.
Het gaat om de koffie, brieste ik. Een of andere oetlul is na een jaar afgedankt als directeur van Douwe Egberts en gaat met een vergoeding van bijna 7 miljoen naar huis. Voor een jaar werken !!!
Het slaan met deuren, het driftig lopen in de vrieskou, een pilzenteug, had nog geen invloed op mijn gemoed gehad.
En wat denk jullie verder? Vroeg ik in het luchtledige. De aandelenkoersen van die DE gaan nog omhoog ook. Dus de aandeelhouders vinden alles best.
Ik voelde m'n ogen rollen in mijn hoofd.
Ratten zijn het, ratten van de samenleving.
De kroegbewoners keken met open mond, ook toen ik al weer buiten stond.
Ik stampvoette weer op huis aan.
Het zal toch niet zo zijn dat er ergens nog een verdwaald pak DE-koffie ligt.