maandag 30 juli 2012

Leven in Frankrijk : Het weer evalueren

Zinloze bezigheid, het weer evalueren. Of het is droog, het waait, 't is koud, nat of warm. Klaar ben je. Oh ja? Ik dacht het niet.
Zijn we net in de Pyreneeen aangekomen: 38 graden in de schaduw, 45 in de volle zon. Pic de chaleur kopt een regionale krant. En we zouden nog wel wat bergwandelingen maken. Klein stukje dan maar. Het lijkt of door de hitte alle horzeleitjes zijn uitgekomen. Geplaagd door die krengen en de hitte, de bergtocht maar afgeblazen.
Twee dagen later. temperatuur daalt in een keer wel twintig graden. Alles in de mist. Geen berg, maar ook geen dal meer te zien. Ben nog nooit zo in de wolken geweest.
Na twee dagen motregen geven we er de brui aan.
Terug naar ons eigen Pas de Calais. Het gras is omhoog geschoten, tuin voelt sompig aan. Bernard zegt dat de helft van zijn moestuin verzopen is en laat wat modderige sprieten zien van aardappelen, prei en ander groen, wat nu bruin verkleurd is.
In de stortregen pakken we de auto uit. We rillen, de openhaard wil nauwelijks trekken, de ramen beslaan.
's Nachts worden we wakker van onweersklappen. Gelukkig liggen we niet in de tent, troosten we elkaar, morgen gezellig naar de brocante in L.
Maar die nacht gaat het verder. Harde windvlagen, stortregens, onweer dat gaat en weer komt. Ik controleer buiten of alles wel goed vastzit en zie in het schijnsel van mijn zaklantaarn dat de cour al voor de helft blank staat, rillend kruip ik weer in bed.
's Middags spoelt het regenwater door ons straatje en verwordt in razend tempo tot een kolkend stroompje. In de verte zie ik ons pas gepote aanplant van de voortuin de hoek om drijven. Voorzien van grote parapluie komt Roger vertellen dat alle brocantes zijn afgelast, ook die van de laatste drie weken. Oh ja, er was op 14 juli in de wijde omtrent nergens vuurwerk. Te nat, zegt hij er veel betekenend achter.
En het weer hodt maar aan, de tv is inmiddels uitgevallen.
Een droog moment, boodschappen doen. Overal dikke modder op de weg, weggespeold van de landerijen. Grote veegwagens met zwaailichten doen hun best een en ander weer begaanbaar te maken. Rode linten geven aan dat nog veel landwegen zijn afgesloten.
Een droog luikje in de lucht, iets wat op opklaring lijkt, heel even maar. Ik loop wat door de tuin, Chris maakt in de keuken hapjes voor de visitie die straks komt.
Plotseling wordt de lucht inktzwart, het is doodstil. Dan een donderend geraas vanuit de verte. Bomen zwiepen, de luiken schieten uit hun haken, binnen knallen deuren dicht. Bij Philippe blaft een hond in paniek, en bij Roger loeien de koeien angstig.
En de hemelsluizen gaan weer open, weer een rivier in de straat.
De auto van de visite stopt, grote deuk in de motorkop. Klabam, zegt de vriend, een tak, zo maar uit het niets.
De t.v. doet het voorzichtig. De omroepster heeft het over windhozen en smeltende ijskappen.
We zetten de tv. maar uit.
Een klabam is meer dan genoeg.

dinsdag 24 juli 2012

Leven in Frankrijk : Drukke dag

Volle brievenbus. Drie uitnodigingen voor één dag, afgelopen zaterdag.
English teaparty bij Jeremy en zijn vrouw. Prachtige villa half op de heuvel. Typisch engelse tuin. Nu ingericht met witte tenten waar van alles te krijg is. Oude boeken, stekjes van planten, een theekraam, een champagnekraam, wat brocantespulletjes. De dames lopen met prachtig uitgedoste hoedjes, de mannen met van die strooien dingen. Colberts, sjaaltjes, plooirokken, penny-shoes. Onze vriendin Janice heeft te veel te veel make-up op en transpireert, dat geeft rare strepen en vlekken, die wij wel zien maar zij niet. Hallo love, good to see you.
Dan naar het tuincentrum in het midden van ons dorp, het is beroemd tot in de wijde omgeving. Er is feest, er wordt een nieuwe soort roos geintroduceerd. Toutes chiques heeft de auto in de hoofdstraat geparkeerd. Wij zijn uiteraard te voet en lopen de oprijlaan op, er speelt een strijkje. Handen schudden en vluchtige kussen. Er ontstaat enige opschudding bij het gerucht dat Catherine Deneuve er aan komt, zij schijnt hier vaste klant te zijn. Geblindeerde Citroen stopt, chauffeur tevens bodygard stapt uit en daarna Catherine, dikke zonnebril. Ze knikt minzaam in de rondte en loopt naar de eigenaren van het tuincentrum. Voor mij stopt ze, doet haar bril af. "Goed boek heb je geschreven, erg leuk", ze klopt me zachtjes op mijn schouder. Ik hoor gemummel achter mij.
De rozentuin is nog mooier dan anders, fotocamera's klikken.
's Avonds naar een verjaardagsfeestje van André onze klusjesman, een aantal dorpen verderop. Ter verhoging van de feestvreugde is een d.j. ingehuurd. Franse schlager en andere Hazes-klanken komen ons al op de hoek van de straat tegemoet. De jarige kijkt alsof hij het gezellig moet vinden. De vloer plakt van de gemorste sangria. Een mij onbekende vrouw in trainingspak wil met me dansen.
Om tien uur komt er een koud buffet, zelf gemaakt, zegt de vrouw van de jarige.
Omwillekeurig kijk ik op mijn horloge.