donderdag 29 maart 2012

leven in frankrijk: Leven in Frankrijk : Gratis

leven in frankrijk: Leven in Frankrijk : Gratis

Leven in Frankrijk : Gratis

De supermarkt in F. is niet een van de grootste. Maar ons levensonderhoud halen we er voldoende vandaan. De filiaalhouders zijn echtpaar van zo rond de zestig. Zij zit meestal achter de kassa, en hij ... hij loopt vaak rond. Klein van stuk, bijna kaal met grijs, colbertje grijs en daaronder een zelfgebreide trui, ook grijs.
Zijn werk is rondlopen. Rondlopen met een microfoon. Slalommend door de gangpaden staat hij dan bij sommige artikelen stil en houdt daar een praatje over. Of ze in de aanbieding zijn, of om ze vooral niet te vergeten voor een goede maaltijd, of dat je het weekend niet zonder kunt. We hebben niet de indruk dat iemand er naar luistert.
Erg lachen moesten we een keer toen de luidsprekers begonnen te kraken. Hoho, riep de winkelbaas met een angstige stem: de batterijen zijn op, ik kom zo weer bij u terug. We hebben daar toen maar niet  op gewacht.
Vorige week. Bij binnenkomst een heerlijke stokbroodlucht. Nou, eentje dan maar, voor de lekkere trek.
Bonjour ! Daar staat de winkelmeneer naast ons. En zegt dat als we er drie kopen, de derde gratis is. Leuk ... de hele winkel luistert mee.
Maar we willen er geen drie en glimlachen met een 'non merci' naar hem.
Hij denkt dat we het niet begrijpen en schakelt over in het Engels en gebarentaal.
Hij steekt zijn hand omhoog, steekt drie vingers op en wijst met zijn andere hand op de derde vinger:
'''dont pay".
Dat laatste schalt door de winkel.
Maar goed dat niemand het snapte.

dinsdag 27 maart 2012

Leven in Frankrijk: kleinzoon Issa

Begin van de maand werd hij twee. Issa, de jongste kleinzoon. Zwart bruine krullenbol, bruine ogen. Hallo, en hij stormt de kamer binnen en vliegt om m'n nek. Daar verdient ie elke keer 100 punten mee.
Dan naar het keukenkastje waar de snoepjes achter liggen. Soms draait hij de begroeting en het keukenkastje om, dat betekent minder punten, das logisch.
Hij is altijd duidelijk aanwezig. Een en al actie, en zijn stem mag er ook zijn. Luid en duidelijk. Net nieuwe, soms half geleerde nederlandse woorden en zijn eigen gebrabbel. Duidelijk maakt hij je het wel. Ook met 'kom opa kom' en hij trekt of duwt je er wel naar toe.
En zingen !! Met dansjes en gebaartjes. Vaak gaat zo'n versje in de repeat, zeker als we het samen zingen. 
Van de week trok hij me mee naar boven. De trap op, treetje voor treetje en maar kleppen. Machtig interessant zo'n nieuwe bovenruimte.
Eigenlijk wil hij alle kamers in een keer bekijken, aarzelt, en stap dan de logeerkamer binnen. Bekend terrein, al is het al weer even geleden dat hij hier sliep. Znapen noemt hij dat. Zijn campingbedje hebben we even opgeborgen.
Hij staat verbaasd te kijken naar waar vorige keer zijn bedje stond.
Znapen nou, vraagt hij met grote vragende ogen. Znapen nou?
Wat is ie toch slim ! En houdt ook al van slapen.
Opa's kleinzoon dus !!.

woensdag 21 maart 2012

Leven in Frankrijk : Schrikkel-lente

De deur van de kroeg van Jean Pierre staat wagenwijd open. Met een 'wat een weertje he' word ik begroet. Jean Pierre met glimmend rode wangen achter de tap; Roger, Serge en Xavier ervoor. Aan de pils natuurlijk.
Jean Pierre heeft de terrastafels en banken al buiten gezet, dat lijkt me redelijk overdreven, zeg ik. En dan ontspint zich de discussie over de lente. Gisteren is de lente begonnen zegt Serge. Xavier vindt dat grote nonsens, de lente begint altijd op 21 maart. dat heeft hij zo vroeger op school geleerd. Alhoewel wij niet allemaal op dezelfde school hebben gezeten, zijn wij het met hem eens. Serge trekt zijn wenkbrauwen op en moet zich verdedigen. Hij neemt een flinke slok en zegt dat hij gisteravond op de televisie heeft gezien dat het de 20e moet zijn. Hij graaft zichtbaar in zijn geheugen. Het heeft iets te maken met de stand van de zon, de maan en de aarde. Oh ja ook het schrikkeljaar heeft er mee te maken. HIj schuift met onze bierglazen op de tap. Dat stellen de hemellichamen voor. Schuin, scheef, omhoog en omlaag.
Jean Pierre vindt dat het met volle glazen veel beter gaat. Daar zijn we het helemaal mee eens. Serge mokt, boos op zichzelf dat hij er eigenlijk ook niks van snapt.
Xavier schraapt zijn keel, trommelt met zijn vingers en zegt: Maar als het schrikkeljaar nou ook meetelt, dan hebben we een dag meer, dan is het eigenlijk morgen pas lente, de 22e dus.
Jaja, die Xavier is zo dom nog niet.
Dus zijn we eigenlijk te vroeg, vraagt Jean Pierre zich hardop af.
Tja, je kunt je tafels en stoelen wel weer binnen zetten vind ik.
Zijn wijsvinger op zijn voorhoofd, is zijn antwoord.

dinsdag 20 maart 2012

Leven in Frankrijk : Vincent van Gogh schildert twee worstelaars

Op 28 januari 1886 schrijft Vincent aan Theo (vanuit Antwerpen):
"Ik heb het gruwelijk druk gehad deze week omdat, behalve de schilderklas, ik 's avonds ook ga teekenen en dan daarna van half 10 tot half 12 nog naar 't model ga werken op een club. Want ik ben van twee van die clubs zelfs lid geworden. En ik ken nu twee lui die m.i. mooi teekenen, beiden hollanders. van deze week schilderde ik nog een groot ding met twee naakten torsen - twee worstelaars, een pose van Verlat -. En dat bevalt mij uitmuntend".

maandag 19 maart 2012

Leven in Frankrijk : Vermoeiende lente

Wil ik ons weggetje uit rijden, staat Serge midden op de weg, armen en benen wijd. Stop gebaart hij. Uit de naastgelegen loods komt een koeienkop naar buiten, en dan nog een, en nog een.
"'t Spul moet naar buiten Simon" en weg is Serge weer, met zijn stok tikt hij de koeien op de rug en drijft ze richting het weiland. Daar wordt gehuppeld, gesprongen en heen en weer gerend.
Ik mag weer doorijden.
't Is lente.
Luc, grote hereboer en onze achterbuurman, heeft nergens tijd voor. Tractoren rijden af en aan, ploegen ronkend door de aarde. Luc rijdt met zijn rode tractor voorop. Achter hem nog vier van die apparaten, bestuurd door twee zoons en ingehuurde dagloners. De natte klei glimt in de ochtendzon, meeuwen duiken op de zwarte aarde.
En zo gaat het al dagen.
't Is lente.
Oude buurman Bernard maakt kuiltjes in de grond en stopt er van alles in. Meter na meter; af en toe recht hij zijn rug, en dan buigt hij weer.
Geen tijd voor een praatje.
't Is lente.
Bij buurvrouw Christine is het ook druk, in haar tuin. Ganzen, kippen, eenden en kalkoenen halen allerlei capriolen uit. Achterna rennen, op elkaar duiken, gesnater en geschetter, veren vliegen in het rond.
't Is lente.
Op ons dak, en onder de dakpannen gefladder. Af en aanvliegende vogels met strootjes. Luid gefluit vanaf de schoorsteen.
't Is lente.
Ik zou zo graag eens even in de lente-zon willen zitten met een boek, maar waar vind ik de rust hier op het platteland.
Is dat nou lente ?

vrijdag 16 maart 2012

Leven in Frankrijk : Nadenken

Zag vandaag op de nederlandse televisie een documentaire waarin een deskundige, met droge ogen zei dat het doel van één of andere bijeenkomst was:
"Het bereiken van een stukje bewustwording"

Een stukje bewustwording .....
Wat is dit voor taal ???????

Mag het ietsje meer zijn ?
Inpakken of gaat het zo mee ?
Wil de kleine ook een stukje ?

Ik ben het dorp uitgerend, de heuvel op, en heb zeker een uur tegen de windmolens staan schreeuwen.
Toen ging het weer stukje beterder.

woensdag 14 maart 2012

Leven in Frankrijk : Kostbare stappen

Het huis is in orde. Oh zeker. Goed bewoonbaar. Zeker als je de foto's erbij haalt van hoe het was. Maar.
Een beetje extra ruimte, daar kunnen we regelmatig over fantaseren. Ruimere badkamer, keuken uitbreken, bijkeuken, een extra kamertje. Onder het mom van luxe-problemen verdwijnen de dromen ook vaak weer. En bovendien, wat kost zo'n grap wel niet.
Dan, in het voorjaarszonnetje, achter in de tuin, vogeltjes, heel klein glaasje. Daar komen ze weer. Voorjaarskriebels, nestdrang, strootjes en grasjes. Kortom de verbouwplannen.
En als we nou eens ....
Knerp, doet het grind. Daar is onze vriend André, tevens onze huisklusser. Toeval? Staart van de duivel?
Natuurlijk lust hij ook een glaasje, de koetjes en de kalfjes komen voorbij. In tegenstelling tot mijzelve kan André nooit lang stilzitten. Hij kijkt naar het dak, voelt even aan een haarscheurtje in het stucwerk. Kortom het moment om hem eens te polsen. Hij fronst en zucht diep, maar dat doet hij altijd als hij iets interessants hoort. Dan grijpt hij uit het atelier een potlood en papier en begint met zijn grote knuisten te schetsen. Raam hier, deur daar, de wasmachine, dak verlengen.
Ja ho mon ami, zeg ik hem wat gaat die handel dan wel niet kosten. En moet er geen vergunning komen of zoiets?
Hij gnuift. "Met een fles calvados heb je van de burgemeester zo een vergunning. Anders bouwen we eerst een afdak en als de burgemeeester dat goed vindt, bouwen we daarna alles dicht."
Un petit oeuf.
Dan steekt André het potlood in de grond, knijpt één oog dicht, kijkt naar de achtermuur en begint met grote stappen parallel aan de muur door de tuin te lopen tot daar waar het huis stopt.
"Duizend euro de meter Simon, en dan nog het binnenwerk".
Chris had inmiddels een nieuwe fles gehaald, en ik daarna ook nog één.
De volgende dag stond het potlood nog steeds in de tuin.

dinsdag 13 maart 2012

Leven in Frankrijk : Vanavond ben ik er niet

Ik denk dat we zometeen maar eens op gaan stappen. Zo na de boterham maar. Ik heb best wel goed geslapen, maar onrustig. Draaien, woelen, dromen, van die dingen. Oh ja, voor de haan al wakker. Dus eigenlijk niet zo best geslapen.
Je bent er toch wel, had de uitgever gevraagd. Denk aan je succes, allemaal promotie, en ook een beetje voor ons, werd er aan toegevoegd. Zullen we je komen halen, vroegen ze aan het eind van het telefoongesprek.
Ze weten dat mijn enthousiasme gedaald is. Jan is er niet meer, Gerard idem dito, en de trap is geen trap meer zonder Harry.
Met slempen en rauzen wist de uitgever mij wel te lijmen. Ik rijd zelf wel, snauwde ik, niks taxi, ben geen oud wijf.
Boekenbal, Amsterdam. Dus ben ik er vanavond niet. Thuis niet.
Je gaat toch niet met dat mens van van Royen aan de haal he? Chris kan dat zo fijn verwoorden.
Zo. Het brood is op. Ik draai drie zware shaggies voor onderweg.
Heimelijk vind ik die belangstelling wel een beetje ....
En dat allemaal om mijn ene boek: " A la maison", verhalenbundel over het wel en wee in Pas de Calais, integratie en dat soort dingen. Wijd en zijd geprezen.
Gewoon te bestellen bij de uitgever Free Musketeers, alle boekwinkels, ook de digitale. Zeg Simon Korving en ze grissen het uit de voorraad.
Kortom men kan er niet om heen.
Daarom dus ... vanavond ben ik er niet.

donderdag 8 maart 2012

Leven in Frankrijk : De bakker stopt

Drie keer in de week komt de bakker aan de deur. Wit busje, open zijdeur, Meestal knapperig brood, maar o wee als het sompig weer is. Dan is het brood idem dito. Altijd op tijd, altijd een kort praatje. Hij bespot mij altijd omdat ik meestal nog in mijn ochtendjas loop en hij al een aantal uren 'onderweg' is.
Zegt ie vorige week dat hij er mee stopt. Dat hij oud, moe en versleten is en nu ook wel eens met retraite wil.
Sociaal en meevoelend als ik ben, vroeg ik hoe wij dan aan ons brood moeten komen. Er komt een opvolger, maar die komt wel begin van de middag. Lekker dan. Bakker Joel zucht met mij mee en droomt over lekker niets doen, zegt hij. Eindelijk rust. Hij geeft twee gratis croissantjes en als afscheid omhelzen wij elkaar. Die Joel toch, hij heeft het verdient.
Val ik gisteren van verbazing van mijn keukenstoel. In een streekkrantje staat een foto van onze oude bakker, in kleur nog wel. Rood blozende wangen, trainingspak met opschrift, rondom hem een compleet elftal mannen. Meneer is voetbaltrainer en coach van ons lokale elftal geworden !! Hij traint drie keer in de week !! We hebben maar één elftal, jong en oud, dik en dun door en bij elkaar. Zijn ambitie is om kampioen van het departement te worden.
Drie keer in de week trainen, die ouwe gek. Had ie net zo goed bakker kunnen blijven.

woensdag 7 maart 2012

Leven in Frankrijk : Dorstig petje

Zaterdagavond bij Jean Pierre gegeten en thuisgekomen blijkt dat ik m'n aansteker vergeten ben, morgenochtend dan maar.
Zondagochtend kwart over tien. Heel het dorp slaapt nog, en ik voor de helft, als ik door de hoofdstraat slof. Het is sompig weer, en koud.
Ik zie dat er een schamel lichtje boven de bar brandt. Tingeling zegt de voordeur. Jean Pierre achter de bar, gladgeschoren. Drie mannen aan de bar, waarvan twee aan de koffie met een klein glaasje er naast.
Oude Raymond geeft mij een hand en mompelt tandenloos iets wat op 'ça va' lijkt.
Raymond is nog niet zo verschrikkelijk oud, maar ziet er wel zo uit. Zijn gezicht is een en al zwarte groef, een mummelmondje waar altijd een natte peuk in hangt. Op zijn grote flaporen rust een geruite pet met een vette rand. In zijn hand heeft hij een vol bierglas en voor hem op de tap een leeg glas.
In het verleden klopte ik hem nog wel eens op zijn schouders, maar dat durf ik niet meer, zijn botten worden door zijn dichtgeknoopte jas bij elkaar gehouden.
De twee koffiemannen staan op en zeggen dat ze gaan jagen. Ze wachten op Jean Pierre, hij vult hun heupflacons met cognac.
Het is stil in de kroeg, zo'n onbestemde zondagochtend.
Raymond grijnst als ik hem mijn pakje shag geef, draait er een formaat sigaar uit en slobbert aan het vloeitje. Hij haalt zijn schouders op als Jean Pierre vraagt of ik iets wil drinken. Ik moet daar even over nadenken.
Toch maar niet besluit ik. Raymond verdwijnt in een hoestbui, Jean Pierre tapt hem nog een biertje.
Ik loop terug naar huis. Halverwege mis ik nog steeds mijn aansteker. Ik loop gewoon door, zonder in te houden.

dinsdag 6 maart 2012

Leven in Frankrijk : Strijd om de bloemen

Alle inwoners van onze metropool hebben van de burgemeester een brief ontvangen. Persoonlijk gericht ook nog. Dus dan is het super belangrijk, want burgervader Roger doet niet zo maar wat.
Het handelt hier om het volgende. Frankrijk telt een landelijke cirkel van Bloemengemeenten, villages des fleuris. Daar doen wij dus ook aan mee. Jaarlijks worden de deelnemende gemeenten 'gekeurd' en dan worden de punten verdeeld. Wij (!) hebben er sinds vorig jaar: vier, het hoogste aantal. Dat prijkt dan ook op een bord aan de gemeentegrens, tadaaa. En trots dat we zijn! En alles klopt ook, het is hier zomers een waar bloemenfestijn.
En vraagt die beste Roger of wij ook dit jaar ons best willen doen om dat zo te houden, die vier punten.
Want schrijft hij, wij zijn met onze zeshonderd inwoners de kleinst deelnemende gemeente in ons departement. Tja, dat werkt op je gemoed natuurlijk, slim hoor die Roger.
In de brief geeft hij wat tips. Drie om juist te zijn. Ten eerste: een goed gemaaid grasveld, ten tweede een mooi geschoren heg en als laatste goed gevulde bloembakken in het raamkozijn. Hij rekent op onze inzet; einde brief.
Ik heb Roger wel eens vertelt dat sinds wij in zijn dorp zijn komen wonen, wij met ons florabeheer, de commune hebben doen rijzen aan het bloemenfirmament. Nog nooit iemand zo zuur zien grimassen.
Maar toen vorig jaar de jury bij onze tuin lang bleef staan, hij ons toch maar even trots voorstelde als 'les amis hollandais'.
's Kijken wat we doen kunnen vanmiddag.

maandag 5 maart 2012

Leven in Frankrijk : Soort van ding

Normaal is het hier zondag uitermate stil, maar nu was het ook al afgelopen vrijdag. Oorverdovend stil. Geen auto door het straatje, geen tractor, geen joelende (twee) kinderen op weg naar school. Zelfs de vogels lieten het afweten.
Je hoort bijna je eigen adem, het suizen in je oren, de krant knispert extra hard.
Tot dat.
Iets wat op 'broem broem' lijkt verstoort de stilte, niet hard, maar toch. Ik loop naar buiten. Daar loopt oude Bernard achter een kruising tussen een kleine tractor en een grote grasmaaier. Dikke wielen rollen door de klei van zijn moestuin, grote messen graven zich in en woelen de aarde om. Langzaam trekt het 'ding' diepe voren in de zwarte aarde.
Bernard loopt er naast en stuurt met één hand het 'ding'. Zijn petje staat op zijn achterhoofd en hij grijnst van oor tot oor.
Hij stopt en legt mij uit dat hij het 'ding' geleend heeft. Het spitten werd hem te veel, en ja de aardappels moeten de grond in. Hij noemt het ''ding' een 'cheval'.
Benzine is wel duurder dan haver, merk ik op.
Bernard kijkt me schuin aan, wijst naar zijn voorhoofd en start zijn 'cheval'.
Broem, broem gaat het weer door de stilte.