donderdag 23 februari 2012

Leven in Frankrijk : Door de mand vallen

Met een driftige tik, klopt oude buurman Bernard tegen de openslaande deuren. Ik was net verdiept in een werkje van Maarten Toonder. In mijn fauteuiltje, voor de boekenkasten. Bommel, voor de zoveelste keer lezen.
Bernard stopt een kartonnen doos in mijn handen. Bromt dat het een nieuwe telefoon is en dat hij er niks van snapt. "Jij bent toch zo'n intellectueel" en knikt met zijn hoofd naar de boekenkasten.
Het is een nieuwe huistelefoon, snoerloos en digitaal naar ik aanneem. Hij zet de doos met alle toebehoren op mijn  schoot, wijst op het instructieboekje en zegt dat 'het' er ook in het Nederlands in staat. Hij kijkt me verwachtingsvol aan, daarna in het rond en trommelt mijn vingers op de salontafel.
Ik heb het een beetje warm. Het boekje telt een tiental talen. Ik snap er niets van. Zelfs het Nederlands is abracadabra, het is doorspekt met Engelse termen: 'mute' hier en 'mute' daar.
Bernard is opgestaan en kijkt naar de boekenruggen. "Die Zola is toch dood, schreef ie ook in het nederlands?" Dan ziet hij op tafel de opengeslagen strip OlieB.Bommel. "Is dat van je kleinkinderen ? zit jij dat nu te lezen?"
Inmiddels heb ik de opening van de batterijen gevonden. 'Piep' doet het toestel. Verheugd bewonderen we beiden het apparaat. "Hoe weten de mensen nou, dat ik een nieuw toestel heb?" vraagt Bernard in het luchtledige. "want er zit toch geen snoer aan."
Met een ietwat rood hoofd beken ik dat ik er ook niks van snap. "Zelfs Nederlands is Russisch voor mij."
"Daarom lees je zeker kinderboeken." Schouderophalend loopt hij naar buiten, ik hoor hem ook nog flink zijn neus ophalen.

woensdag 22 februari 2012

Leven in Frankrijk : Vincent, Theo, ik, en de spiegel

'k Heb al aardig wat werkjes over Vincent van Gogh. Boekwerkjes, grote, kleine en dikke boeken. Beschrijvingen over de persoon, ik lees af en toe 's een briefje van hem. Brieven schrijven kon ie, zeker aan zijn broer, vriend en mecenas Theo.
Laat ik nu voor mijn verjaardag een boek over Theo krijgen. Over zijn leven als broer van, zijn werk als kunsthandelaar. Tekst wordt prachtig met foto's en schilderijen afgewisseld.
Theo lezen is Vincent lezen, en Theo kijken is Vincent kijken.
In 1886 en 1887 woonden de twee broers samen in Parijs, onder aan de Butte Montmartre.
Een vriend van Theo geeft aan dat Theo veel met Vincent te stellen had. Hij had weinig idee van de burgeloijke conventies en met veel mensen onenigheid.
Op 11 maart 1887 schrijft Theo aan broer Cor dat Vincent door zijn moeilijke karakter zichzelf in de weg zit. Het is onmogelijk met hem samen te wonen, er was geen redeneren tegen. Theo vindt dat er twee personen in Vincent schuil gaan: de een 'merveilleus begaafd, fijn en zacht' en de ander 'eigenlievend en hardvochtig'.
Ze gaan uit elkaar, maar een maand later vraagt Theo hem weer terug te komen.
In het boek een aantal portretten. Zelfportretten van Vincent, scherpe contouren en een doordringende, bijna doorborende blik. Zo moet hij zichzelf ook in de spiegel gezien hebben tijdens het schilderen
Theo staart vanaf de portretfoto's, ook hij heeft vast eerst in de spiegel gekeken voor het nemen van de foto. Hij kijkt van je af, afwachtend de wereld in turend.
Zelf heb ik vanochtend nog niet in de spiegel gekeken, ik wou dat vandaag ook maar zo laten.

maandag 20 februari 2012

Leven in Frankrijk : Snelle hersens

Hij ziet er nog als nieuw uit, maar is tot op de draad versleten. Nu staat hij in de gang, klaar om naar de 'dechetterie' gebracht te worden. De vuilstort, wat een roemloos einde. 't Is m'n oude computer. Trager dan traag was ie geworden. Als je een letter intoetste kwam ie pas een kwartier later in beeld. Een mailtje verzenden, een slak was sneller. Maar m'n blogjes heeft ie er toch maar mooi uitgeperst, al gingen de laatste met moeite. Hij lui, ik ook lui, ik paste me aan aan zijn snelheid. Of zou het ook andersom kunnen?
Nu heb ik zo'n nieuwe zwarte doos. Geavanceerd zei de verkoper. Maar daar zat ik niet op te wachten. Honderden mega en gigabites. Ik knikte, maar snapte er geen barst van. Ik begreep wel dat ik niet zonder kan. U weet niet wat u mee gaat maken. De man keek mij meewarig aan, en zo voelde ik me ook.
Voila. De nieuwe doos is geinstalleerd, door een ter zake kundige vriend. Ik kom niet verder dan de stekker in het stopcontact.
En nu ?? Hij doet het. Het flitst van links naar rechts en omgekeerd over het beeld. Als ik met m'n vingers maar in de buurt van het toetsenbord kom staat de tekst al op het beeld. Nog voor ik een mail verzonde heb, krijg ik al antwoord. Ping, weer een berichtje. Ping, google geeft al antwoord eer de vraag heb ingevoerd.
Zweet staat op m'n voorhoofd. Van schrik al twee keer m'n koffie omgestoten.
Ik schuif m'n stoel naar achter. Stel je voor. Er schiet een gedachte in m'n hoofd en voor dat ik het weet is het als blog de wereld in geschoten.
Snel, snel en nog 's snel. Daarvoor ben ik niet naar het Franse platteland gegaan.

donderdag 16 februari 2012

Leven in Frankrijk : Hoger denken

't Is meestal een vast clubje dat aan de bar van Jean Pierre bijeen komt. Jongens van de gestanpte pot, die praten over het weer, het gewas op de velden, de laatste dorpsnieuwtjes. En ... uitdagen en plagen natuurlijk, onze grootste hobby. Kortom een elitair gezelschap.

Maar ons gezelschap mist Roger de laatste tijd. Nooit zo prominent aanwezig, maar toch.
Gisteren zag ik hem. Hij stond achter in zijn tuin. hangende schouders, handen in zijn zakken, starend naar de toppen van de wiegende bomen.
Als begroeting knikte hij. Op mijn ''ca va" antwoordde hij met een 'allez'' en we liepen de keuken binnen.
" 't Is de winter Simon" en hij schonk ons een pastis in " die lange donkere dagen". Er volgde een diepe zucht. "Al die donkere dagen, er lijkt geen einde aan te komen, en ze zitten vast in mijn hoofd" weer een zucht.
Roger staarde naar zijn voeten.
"En nu heb ik pillen van de dokter, om er uit te komen". Er viel even een stilte
"En je gaat er hoger van denken" zei de dokter.
Ik keek hen verbaasd aan.
Er was in de keuken niets anders te horen dan het tikken van de klok.
Iets opbeurends wilde me niet te binnen schieten en ik betrapte me erop dat ik ook naarijn voeten zat te kijken.
"Mooie voeten hebben we samen" en ik schoot in de lach.
"Ik geloof dat de pillen beginnen te werken" lachend schonk Roger nog maar 's in.

maandag 13 februari 2012

Leven in Frankrijk : Allemaal genen

Heerlijk zo af en toe een bezoekje aan de grote en de kleine nazaten. Verhalen, knuffels, ditjes en datjes.
Een lid van de groep kleine nazaten is Guusje. Een hittepetitje van drie en een half. Spierblond haar, loopt meestal op haar voorvoetjes waardoor het net lijkt of ze altijd huppelt. Heeft een enorme woordenschat en formuleert overdacht. Waterverven, dat vindt ze geweldig om te doen. Vellen vol.
Toen ik daar laatst was hebben we samen geverfd, kleuren gemengd, gemorst op de tafel en op de grond, ohoh.
Dan moet ik opeens haar nieuwe prinssenbed komen bewonderen, de nieuwe nachtlampjes. In het foto-album van de vakantie op Curacao wijst ze de zee aan, de rotsen. Het mooiste was het voeren van de waterschilpadden, ze staart even, alsof ze er in haar gedachten weer is.
Hopla, weer naar beneden. We passeren de grote huiskamer. "Die heb jij gemaakt he opa Simon" en ze wijst naar een schilderij aan de wand. "Kom we gaan weer verder" ze trekt me aan de hand weer mee.
Ik pak uit de boekenkast van mijn zoon een boek van Vincent van Gogh. We gaan samen plaatjes kijken. Ze vindt het prachtig. "Woont die meneer ook in Frankrijk?"
Hoorde later dat ze vroeg of die schilderijen in het boek echt waren. En dat ze ze dan wel eens wilde zien.
Ze zijn met haar naar Kroller Muller geweest. Jammer dat ik er niet bij kon zijn. Ik hoor de verhalen wel en doe het gewoon nog eens een keer over.

zaterdag 11 februari 2012

Leven in Frankrijk : terug naar Nederland

Nazaten, haring, zoute snijbonen, zware shag zijn zo van die dingen die op een gegeven moment gaan knagen. En knagen betekent dan missen. Dan is het niet van lang nadenken, maar gewoon terug naar Nederland gaan. En dus gingen we. Ver is het eigenlijk niet, zo vanuit NoordWest Frankrijk. Het zijn in feite drie evenlange stukken, Frankrijk uit, Belgie door, Nederland tot en met de randstad. Bijna allemaal snelweg, dus kachelen maar. Sinds een aantal maanden mag je rond Lille niet harder dan 90.
Ik verdom het tol te betalen voor de Liefkenshoektunnel, dus na de rondweg van Antwerpen richting Bergen op Zoom. Tot zover niks aan de hand. In Belgie een vaartje van 120. We rijden in het midden net als de Belgen.
Daar doemt Roosendaal op. Krijg nou wat, je mag hier 130 rijden. 130 in file-land ?? Maar hoe dan?
Overal in- op- en afritten, een van der Valk, benzinestations ! Het is nog vroeg in de middag, maar we komen door de drukte niet boven de 70 a 80. Ha, ze bedoelen waarschijnlijk, 130 alleen als het kan. Dat zal dan wel 's nachts om een uur of 4 zijn zeggen we tegen elkaar. Maar die mensen achter ons snappen dat niet. Er staat 130 dus je moet 130. Knipperend, toeterend, rechts inhalend, vieze vingers zijn ons deel. We zien petjes, bruluitlaten, zzp'érs in bestelbusjes, vertegenwoordigers in lease-bakken. We vermoeden een bepaald electoraat, weten het eigenlijk wel zeker.
Bij de afslag naar Z. staat een bord waarop de 130 is doorgehaald, dat is fijn te weten zo vlak voor een bocht. Na de bocht een bord dat je hier 120 mag en niet 130, er is geen kip op de weg.
Waren er maar kippen op de weg.
Maar die heb je alleen maar in ons dorp.

vrijdag 10 februari 2012

Leven in Frankrijk : Uitgestorven gladheid

Toen had het ook nog gesneeuwd.
Op de stijf bevroren grond plooide zich in enkele uren een prachtig wit winterkleed. Toen de volgende dag de zon door kwam was het helemaal compleet: witte heuvels en dalen, daken van de boerderijen, bepoedersuikerde bomen.
Gelukkig was de enige ambtenaar, tevens belast met het strooizout, even zijn taak vergeten.
Dus was het mooi, heel mooi, maar ook glad.
Een van de toegangswegen naar het dorp is een smalle weg die zich van de heuvel afkronkelt.
Een beetje gliberend reed ik met de auto naar beneden. Het weggetje slingert langs de eerste huizen, de begraafplaats en dan het laatste stuk recht naar beneden op het dorpsplein af.

Uitgestorven. Niemand op het plein, niemand in de hoofdstraat.
Op de hoek van het plein is de kroeg van Jean Pierre.
Toen ik uiterst langzaam voorbij reed, zag ik uit m'n ooghoek de deur openzwaaien. Dikke Marie kwam naar buiten. Ze draaide zich om, om de deur te sluiten en daarna nog een keer om mij te groeten. Haar arm ging in de lucht en zij maakte een zwaaibeweging, en toen zwaaide haar logge lichaam mee.
'Baf' daar zat zij op haar gat in de sneeuw.
Ze zwaaide nog steeds en ik zwaaide terug, zo ben ik nu eenmaal.

woensdag 8 februari 2012

Leven in Frankrijk : Reacties kunnen weer .... VOILA

Oude computer op sterven na dood, jarenlange trouwe dienst. Steeds trager wordend, ratelend en stotend kwam hij bijna tot stilstand. Net op het moment dat de strenge vorst haar intrede deed. Daar is hij nu bespaard voor gebleven.
En nu ? Nu is er een nieuwe. Klein, compact, up to date, ongekende snelheid.
Da's fraai, heel fraai.
Ook leuk voor mijn lees- en volgerspubliek. Alles bij elkaar gemiddeld 100 per dag en helemaal vanuit 22 landen. Zelfs uit Vietnam, Oeganda, Letland, China, te veel om op te noemen.
Maar er was nog iets mis. Een reactie achter laten, moeizaam zo niet onmogelijk. Reacties soms via omwegen, gezucht, mails met opmerkingen, maar ook mails met suggesties.
Kijk 's naar je dashboard! Huh? En ja hoor, gewoo bij instellingen een zwart stipje verwijderen. En hupla ... de reacties stromen binnen.
Oude buurman Bernard vraagt zich af of ik nog wel eens buiten kom, of mijn vingers niet aan het toetsenbord zijn vastgevroren. De grapjas.
Komt u maar lezers. Ik ben er klaar voor.
Bedankt Aad.

maandag 6 februari 2012

Leven in Frankrijk : Fout en koud, maar wel beesten.

Solidair waren we. Is Nederland half bevroren, gaat bij ons de houtkachel 's nachts uit, tweede keer, mijn fout. Fout en koud. Trekt de sneeuw in Nederland richting het zuiden het land uit ... halve dag later. Juist, eerst een enkel vlokje, even later, heuvels wit, de landerijen en de daken. Stilte, over al stilte. In de verte schurend en bonkend ijzer, de eerste sneeuwschuiver ronkt en ploft.
Tijd voor een wandelingetje, langs het veld van Jean-Luc, dan het bos in. Er krassen wat kraaien, onze voeten knerpen, er komt blauw aan de lucht. We klimmen, we puffen en dalen even later het dorp weer in.
Boodschappen gedaan, stapvoets gereden. In H. op het plein een biertje gedronken en er een croque bij gegeten. Het wordt al snel donker, sneeuwwolken.
Behoedzaam de heuvel afgeslingerd, rechts het bos, links het dal. Kijk nou, zegt Chris, een hert !! En ik, ik zie natuurlijk niks. Tussen de bomen is alles zwart.
Op de cour staan poezenpootjes in de verse sneeuw, achter heeft een konijn drie keer een rondje door de sneeuw gelopen en is daarna het achterbos in gehobbeld.
Houtblokken erop en fikken maar, vooruit doe nog maar een cognacje.
's Avonds laat sta ik nog even buiten bij het atelier. Heel in de verte blaft een hond en er 'oehoet' een uil.
Dan is het weer stil.
Ik moet denken aan een chinese spreuk; " Stilte is niet de afwezigheid van geluid, stilte is de mooiste klank."
Ik heb daar niets tegen in te brengen.

woensdag 1 februari 2012

Leven in Frankrijk : Kouwe grond

Net als die van ons blijven de luiken van de buren 's morgens ook wat langer gesloten. oude buurman Bernard is het eerste, dan volgen wij. De houtkachel is vannacht uitgegaan, de bloemen staan dik op de ramen. Prachtig gezicht, maar een beetje fris is het wel.
Bernard rolt zijn rolluiken van binnenuit open, ik moet er voor naar buiten. Hou niet van die roldingen, hout moet het wezen, met zo'n ijzeren 'kopje' om ze vast te zetten. Ze vinden het maar dom hier, ons antieke gedoe. Ik vandaag ook, moet er voor naar buiten, de noordenwind waait door m'n pyama heen.
Maar, het is mooi. Knijterblauwe lucht, beetje omfloerst zonnetje, de rook verwaait.
Uurtje later. Ik haal nog wat hout. Bernard loopt met zijn kruiwagen zijn moestuin in. Hij plukt grote koolbladeren voor zijn konijnen. We zeggen 'salut'. Ik zeg dat het lekker weer is om een flinke wandeling te maken. "Je blijft ook toerist he" zegt Bernard spottend, "ik ga nog wat spitten vanmiddag. De spa kan nu de grond nog in".
Zo'n winter is niks voor hem, verplicht binnen zitten. Geen boek, geen t.v. Nee, geef Bernard het voorjaar maar.
Nou ... als ik heel eerlijk ben ...