woensdag 17 oktober 2012

Leven in Frankrijk : Dooddronken

De dood van de overbuurman dreunde nog lang na in ons laantje. Het komt ter sprake bij de buurpraatjes. 's Avonds wij kijken uit op het verlaten, donkere huis. Overdag wordt het huis door zijn zus langzaam leeg gehaald.
Loop ik gisteren in H. met mijn vriend André. De avond ervoor belde hij dat Xavier was overleden. Zomaar 's middags terwijl hij een dutje deed. Boem! zei André, en weg was ie, vijfenvijftig jaar.
Ik kende hem wel. Xavier en kamaraad Carlos. Onafscheidelijke vrienden, drinkeboers, klussers, altijd werkeloos. Hikkend hebben ze bij ons ook wel eens een klusje gedaan. Het dagloon werd a la minute in de kroeg soldaat gemaakt. Maar wel goeie gasten, zeker als ze nuchter waren.
Xavier woonde soms alleen, dan weer een paar weken met een vriendin, die het ook niet droog kon houden. Gas en licht afgesloten, de maandelijkse werkloosheidsuitkering binnen veertien dagen op.
Kapot gezopen, zegt André, kaboem zei zijn lever. Maar het was een gouwe gozer, niet te helpen.
Daar zijn we het beiden over eens, we lopen zwijgend verder.
Verder op maken we een praatje met een kennis van André.
Kijk, wie er aan komt zegt André. In de verte schuifelt Carlos langs de gevel, hij heeft bijna het hele trottoir nodig. Omzichtig houdt hij een plastic tasje tegen zijn borst.
Als hij voor ons staat tolt hij op zijn benen en probeert iets tegen André te zeggen. Dan ziet hij mij en roept mijn naam, lang niet gezien, zegt hij er achter. Hij frummelt aan zijn plastic tasje, probeert het te verbergen, er zit een fles is, dat is duidelijk te zien. Hij komt naar voren en walmt in mijn gezicht dat Xavier dood is. Ik knik en zeg dat ik het triest vind. Carlos haalt zijn schouders op, probeert stoer te kijken en wankelt verder. Links houdt hij zij tasje vast en rechts zoekt hij steun aan de huizen.
Daar gaat nummer twee, zegt André.
We draaien ons om en gaan naar huis.
Het miesregent

10 opmerkingen:

Dauw Punt zei

Wat ontroerend mooi geschreven.
'Mededogend' dat woord komt zomaar bij me op...

kuifjesimon zei

Het is niet anders Dauw ... triest

Anoniem zei

Subtiel Simon; maar triest.

Groet
Laila

elly schuurman zei

Mooi. Geschreven dan hè, niet dat ze overleden zijn.

kuifjesimon zei

Laila: klopt, drinken zonder toekomst

kuifjesimon zei

Elly: dank je wel Elly

Ragfijn zei

Op een van mijn wandelroutes, de "Bosjes van Poot", loop ik bovenlangs met een uitzicht over Duindorp, het huis uit mijn jeugd. Ook een uitzicht op "Het Leger des Heils". De jongens zitten vaak te vergaderen op een bankje, op de top van het duin, met hun eigen uitzicht, hun thuishaven.

Ze gaan niet allemaal gezamenlijk terug naar hun huis, zo aan het eind van de middag, dat was wel duidelijk.

Er lag er een dwars over het pad van mijn wandel, was nog niet thuis, maar lag languit te dromen op het grind, in een nat geplaste broek met daarnaast wat kleingeld, het was uit zijn zakken gerold, samen met zijn overzicht.

Ben teruggelopen, terug ja, Heb hem weer rechtop op het bankje gezet, de stuivers teruggestopt en hem gevraagd, voor straks, neem wat tijd, veilig naar beneden te lopen.

Het is goed, dat hoor ik al van verre, de boventoon is de zijne. Het neerzetten van het bierblik, de klap van de hamer op het eikenhouten blok.

De vergadering wordt morgen weer geopend …

Groet van Rag

Binnenkort weer licht aan de overkant ;)


kuifjesimon zei

Rag: de barmhatige Samaritaan op de Nieboerweg, gezegend vanuit de Julianakerk.

appelvrouw zei

Er sterven wel veel mensen.
Of ze nou drinken of niet. Het leven is als een lege fles, je kunt hem vullen maar hij raakt altijd leeg.

kuifjesimon zei

Geboren worden ook, dan is er een andere fles, met een speen erop, begint het dan ?? ;-)