maandag 6 augustus 2012

Leven in Frankrijk: Op bezoek bij de katharen: de Montségur.

Ik vind die hoge bergen helemaal niks. Prachtig om te zien, jazeker. Meer dan indrukwekkend. Maar die weggetjes.
Op de Michelinkaart staat zo'n weggetje. Wit getekend op de kaart, met een groen randje, ''corniche'' staat er bij. Dat is dus landschappelijk mooi. Het belooft alle kleine dorpen en gehuchten te laten zien. Wedden dat je daar nog echte katharen tegen komt.
We dalen voorzichtig de weg van de camping af naar beneden. Halverwege naar links, het bedoelde weggetje op. Na zo'n vijhonderd meter wordt het smaller en smaller. De auto past er nog maar net op. Links de bergwand, recht een peilloze diepte. Chris roept hoe mooi het is.
Bij mij krampt het. Het begint langzaam te verlammen in mijn benen, buik, borst, hoofd. Ik krijg visioenen van grote vrachtwagens als tegenliggers. Ik kan geen kant op, ja alleen voorwaarts.
Ik heb het ijzig koud, terwijl het buiten 35 graden is, zijn handen wit van het knijpen in het stuur. Nog zeven andere kleuren overvallen mij. Weer een bocht, geen vangrails te zien.
Op naar de Montségur.
Eindelijk komt er een betere weg, zo een waar je normaal op kunt rijden.
Het weer verandert, donkere wolken pakken zich samen. In een uur tijd daalt de temperatuur wel 15 graden. De bergtoppen verdwijnen in de wolken. Heerljk vind ik dat .....
We volgen de borden en stijgen weer langzaam. Ik krijg het weer warm, of koud, dat weet ik niet meer.
Eindelijk zijn we er, parkeren de auto en zien ongeveer 25 meter van de voet van de berg, de rest laat zich door de mist raden. We staan stil bij het gedenkteken. Gedenkteken voor die ruim 200 katharen die na maanden van verzet, uithongering, de berg af kwamen ... de branstapel stond al klaar. Het was 16 maart 1244. Het grote grasveld waar dat plaats vond ligt er nog. Symbolisch heeft men er een stapel hout opgesteld. Het grauwe weer maakt het nog luguberder.
We willen omhoog, naar daar waar de monniken hoog op de berg hun lot afwachtten. We klimmen en klauteren, het pad glibbert. We zijn niet de enigen, stijgers en dalers passeren ons.
We zien door de mist eigenlijk alleen maar het pad waarop we lopen. Links de bergwand en rechts één wit grijze massa. Hoger gaat het. Ik begin ietwat te bibberen, want ... stel je voor dat straks de mist optrekt. Dat kan zomaar gebeuren in die gekke bergen. Stel dat ik straks helemaal bovenop die berg sta en die peilloze diepte in moet kijken. Mijn benen verlammen en ik voel meer rare krampen.
Katharen of niet, ik ga terug. Ik herdenk ze beneden nog wel een keer bij dat gedenkteken. Bovendien het kasteel wat er nu staat is niet het echte kasteel van katharen maar is later gebouwd. En dat gedoe over een graal of andere schatten die er zouden zijn, ramen in het kasteel voor de zonnewende is allemaal flauwekul. Verzonnen door esoterische hemelfietsers.
God, wat ben ik blij als ik weer beneden ben, loop nog een keer naar de gedenksteen en sta stil bij de geschiedenis.
Dan op naar Mirepoix met zijn prachtig middeleeuwse marktplein. Net als we gaan zitten en een biertje bestellen breekt de zon door. We proosten op het zieleheil van de katharen en ook een beetje op het mijne, qua hoogtevrees....

12 opmerkingen:

Anoniem zei

Wat een avontuur, maar je hbt het gelukkig overleefd. Er donderen echt wel eens mensen naar beneden hoor. Die worden dan door dappere lieden van de berg afgeplukt. Gewoon niet meer doen en over die Katharen valt genoeg te lezen, lekker in je luie stoel met een borreltje naast je.
:-)
Lidy

kuifjesimon zei

Ha Lidy: ik proost op jou en de katharen ;-)

Annette zei

O, wat kan ik me goed voorstellen hoe je je gevoeld hebt. Ik moet er echt niet aan denken! Vroeger als kind achterin de auto ook weleens langs zo'n ravijn gereden. VERSCHRIKKELIJK! Nooit meer!
Maar het biertje zal extra lekker gesmaakt hebben, lijkt me.
groetjes,

kuifjesimon zei

Annette; inderdaad NOOIT meer

lebonton zei

ik herken zo'n sensatie van het doorsnijden van een gebied in ierland. wij zijn van voeten op de grond.

kuifjesimon zei

Klopt Ton: ik houd van voetjes van de vloer; maar alles heeft zijn grenzen ;-))

svara zei

Oh wat herkenbaar die weggetjes en dat gevoel erbij.
Ik heb overigens het idee dat ik al eens eerder zo'n avontuur van je gelezen heb ook op weg naar een klooster of zo of heb ik het mis?

kuifjesimon zei

Svara: was dat niet het voorlaatste verhaal, op weg naar Montaillou ?

blutch1 zei

Onder de bogen van Mirepoix, omhoog kijkend en je verbazen hoe lang dat vergane hout nog houdt.
Maar als iedereen rechtsomkeert maakt voor die ru:ine bereikt is wordt de schat nooit gevonden.

kuifjesimon zei

Ja Blutch1; mooi he dat houtwerk !!
en die schat ... die mogen ze houden ;-)

svara zei

nee ik dacht al een hele tijd terug kan goed een jaar zijn of zo dus ik zal me vergist hebben
groet

LEHTI zei

Ondanks mijn hoogtevrees, smul ik van zulke witte weggetjes, en uit je tekst op te maken, ben jij er ook niet helemáál vies van. Helaas is er wel e.e.a. in dat 'ravein' gestort of heeft de geest van die Katharen die d opgeslokt. groet van een mierenneukertje. Frankrijk is fantastisch.