vrijdag 13 april 2012

Leven in Frankrijk: Wat een onzin

Hoesten, proesten, koude rillingen, klappertanden. Voila, de griep heeft ons overvallen. En dan ook nog bij ons beiden, in één keer, tegelijkertijd. Dat is liefde waar je niet op zit te wachten.
Dan blijkt ook de voorraadkast leeg, de neusdruppels en de papieren zakdoeken op. Het noodlot heeft werkelijk toegeslagen. En het wordt nog erger omdat ik aan de beurt ben om boodschappen te doen.
Ietwat duizelig, zweverig en zweterig rijd ik langzaam, net als alle oude boeren, naar F.
Eerst maar even naar de apotheek voor neusdruppels. Ja, die hebben ze wel, maar het flesje is vernieuwd. Een nieuw spuitsysteem voor de diepere holtes, zegt de mevrouw. Ik zat daar niet op te wachten, word dan altijd heel wantrouwig. Ha, natuurlijk, 't is wel wat duurder geworden.
In de supermarkt is het een herrie. Er wordt verbouwd. Weer zoiets, ben je net gewend waar alles staat, nee hoor, moet het weer anders. Alles voor de klant, zegt de manager, deze keer zonder microfoon.Ammehoela, denk ik, verkoopcijfers zal je bedoelen. Er worden schappen uitgebreid, dus nog meer producten, zegt de man en hij wijst naar de afdeling yoghurt. Maar je hebt al 3000 soorten en smaken, flap ik er verbaasd uit. Hij kijkt me een beetje zuur aan, zeker als ik vraag waar de normale yoghurt staat.
Thee staat als laatste op mijn briefje. Niet voor mij, maar voor Chris, ik mot geen thee.
Op de terugweg denk ik aan vroeger. Als ik als kind ziek was kreeg ik wel eens Bulgaarse yoghurt, met van die dikke rode sap erop. Wat een frivoliteit tijd was dat toen. Maar ook met een lieve moeder, ik zucht bij de herinnering.
Thuisgekomen pak ik de nieuwe neusspuitfles. De druk is zo hard, dat mijn fontanellen bijna weer open barsten. Het knarst en het piept in mijn kop. Jij ook nog, vraag ik met tranen in mijn ogen.
Moet je nou eens kijken hoor ik even later in de keuken. Uit het nieuwe theepakje heeft Chris een builtje gepakt, het heeft de vorm van een theepotje. Het wordt nog gekker, er zitten twee touwtjes aan met elk een klein kartonnetje. Als je het buideltje uit je kopje haalt moet je aan beide touwtjes trekken en het buideltje perst zich dan van zelf uit.
Ik weet niet of het van de toenemende koorts komt, maar tranen schieten bijna in onze ogen. Wat een geweldige uitvinding. Hier zat de mensheid op te wachten. Van schrik neem ik ook maar thee. Ik wil dit hele proces nog een keer meemaken.
Soms denk ik wel eens dat de wereld compleet gek geworden is, vandaag weet ik het zeker.

18 opmerkingen:

François zei

Krijg je er van als ouden-van-dagen zich niet laten inenten... die krijgen dan griep (met rare theebuiltjes)

kuifjesimon zei

Ik zal toch zeker niet de builenpest hebben ? ;-)

isisnedloni zei

Haha...wat een heerlijk relaas
vol spot
waarheid
en humor!

Volhouden daar!

T'hoort helaas bij t mens zijn
wat jullie doorstaan...

Vriendelijke daggroet! ; ) ; )

kuifjesimon zei

Isis: als wraak heb ik in de winkel wild in het rond geniest ;-)

François zei

Nozem!

kuifjesimon zei

Cornelis Vreeswijk ??:_)

aadverbaast zei

een driedubbele groc, gordijnen dicht en een paar dagen even net doen alsof die buitenwereld niet bestaat. Je voelt je dan als herboren! ;-)

appelvrouw zei

En daar zat je zeker wel op te wachten. Die hele gekke wereld.

Marleen zei

Heel veel beterschap en voorzichtig met de fontanellen.

Blutch1 zei

Ik zie het al, jij past niet meer bij deze wereld, net als ik.

svara zei

heerlijk om te lezen
beterschap

Joost zei

Was weer vrolijk verpozen alhier.

kuifjesimon zei

Joost: vanmorgen gezond weer op ;-)

kuifjesimon zei

Svara: alles komt goed!

kuifjesimon zei

Blutch: shake hands ;-)))

kuifjesimon zei

Marleen: alles komt nu wel beter binnen ;-)

kuifjesimon zei

Appel: ik voel me er prima in thuis ... aan de zijlijn ;-)

kuifjesimon zei

Aad: mmmm drie dagen een grog ;-))