vrijdag 10 februari 2012

Leven in Frankrijk : Uitgestorven gladheid

Toen had het ook nog gesneeuwd.
Op de stijf bevroren grond plooide zich in enkele uren een prachtig wit winterkleed. Toen de volgende dag de zon door kwam was het helemaal compleet: witte heuvels en dalen, daken van de boerderijen, bepoedersuikerde bomen.
Gelukkig was de enige ambtenaar, tevens belast met het strooizout, even zijn taak vergeten.
Dus was het mooi, heel mooi, maar ook glad.
Een van de toegangswegen naar het dorp is een smalle weg die zich van de heuvel afkronkelt.
Een beetje gliberend reed ik met de auto naar beneden. Het weggetje slingert langs de eerste huizen, de begraafplaats en dan het laatste stuk recht naar beneden op het dorpsplein af.

Uitgestorven. Niemand op het plein, niemand in de hoofdstraat.
Op de hoek van het plein is de kroeg van Jean Pierre.
Toen ik uiterst langzaam voorbij reed, zag ik uit m'n ooghoek de deur openzwaaien. Dikke Marie kwam naar buiten. Ze draaide zich om, om de deur te sluiten en daarna nog een keer om mij te groeten. Haar arm ging in de lucht en zij maakte een zwaaibeweging, en toen zwaaide haar logge lichaam mee.
'Baf' daar zat zij op haar gat in de sneeuw.
Ze zwaaide nog steeds en ik zwaaide terug, zo ben ik nu eenmaal.

10 opmerkingen:

Anne zei

Ah, je reageerde dus als een echte heer... Ze ligt dr niet meer?

kuifjesimon zei

Anne: als ik zou zeggen dat het me speet, zat ze nu niet meer op haar ....;-))

Cilia zei

Goh... een vriendelijk meelevend mens :)

de Stripman zei

Mooi verhaal...;o)

kuifjesimon zei

Cilia: toen ik terugkeerde was ze verdwenen ;-)))

kuifjesimon zei

Ha Jan: dank je !!!

fulps zei

Ik zie het voor me!

kuifjesimon zei

Dank je Fulps; kmoet zelf ook nog vaak om glimlachen ;-)

Glaswerk zei

Sommige mensen zijn nou eenmaal niet voor een vorstelijke pirouette op de sneeuw in de wieg gelegd.

kuifjesimon zei

Willem: zeker niet hier op het boerenland ;-))