donderdag 29 september 2011

Leven in Frankrijk : Verloren naamgenoot

Met mijn handen in mijn zakken slenter ik doelloos over ons landweggetje. Drukkend warm, strak blauwe lucht, ganzen vliegen in V-formatie richting zuiden.
Ik schop een steentje vooruit, het ploft verderop neer, twee keer een stofwolkje. Het is doelloos weer ... heerlijk.
Net als bij ons staan ook bij de buren de ramen en deuren open. Warmte je huis in, het vocht eruit.
Oude buurvrouw Jeanne staat voor haar geopende raam, druk gebarend, ze heeft de telefoon in haar hand, zo'n oude zwarte van bakeliet. Ze praat hard en ze wenkt mij.
Dwars door haar gesprek heen zegt ze tegen mij: "Mijn broer is dood!"
Ik schrik, buig voorover en leg mijn hand op haar lege hand die op de vensterbank rust. Ze knikt en is weer volop in haar telefoongesprek.
Ik aarzel wat te doen. Er flitst door mijn hoofd dat zij helemaal geen contact meer had met die broer omdat 'ie helemaal in het zuiden woont'.
Net als ik mij om wil draaien en mijn doelloze gang wil voortzetten hoor ik dat het gesprek naar een einde gaat. "Bon courage" vertrouwt Jeanne luid aan de telefoon toe.
Ze draait zich om en legt de hoorn op het toestel.
Ik condoleer haar en vraag naar de voorbije omstandigheden van de dode broer. Ze kijkt even in de verte, haalt dan haar schouders een beetje op. Hij was oud, ziek en ze hadden elkaar al jaren niet gezien. "Ik zal een kaart kopen voor zijn familie" zegt ze aarzelend.
Dan barst ze in snikken uit. "Hij heette ook Simon."
Ik pak haar gerimpelde handen.

Je hebt zo van die dagen, warm, ogenschijnlijk doelloos. Ganzen trekken naar het zuiden, heggemusjes badderen in het zand.

dinsdag 27 september 2011

Leven in Frankrijk : Doorkijk model

Ik schreef al eerder over Cyril. Boomlang, bierbuik, kale kop met een enkele tand erin.
Wij zijn broeders in de kunst. Ondanks zijn robuuste verschijning schildert hij landschappen met peilloze diepten. Cyril, heruitvinder van het impressionisme.
Ik ken hem eigenlijk niet anders dan alleen. Behalve in de kroeg van zijn dorp dan.
Via via hoorde ik dat Cyril een vriendin zou hebben en die zou zelfs bij hem wonen.
Verwonderd en nieuwgierig besloot ik maar eens bij mijn oude kameraad op bezoek te gaan. Naar zijn huishut, overwoekerd, en binnen een rotzooi, waar Francis Bacon jaloers op zou zijn geworden.
Ik parkeerde mijn auto bij zijn laantje en liep het pad op. Er groeide warempel bloemen, en niet eens allemaal wilde.
Ik hoorde keiharde muziek, gegil, hard lachen en ruzie. Kortom Cyril was thuis.
Zwaaiend met een bierfles kwam hij op me aflopen. Omhelsde me, sloeg me op de schouders.
"Kom hier hoer" brulde hij naar binnen, "hier is Simon". Op hoge hakken kwam een meisjesvrouw naar buiten, in bikini. Zoiets magers had ik nog nooit gezien. Haar bovenstukje omvatte niets, en haar broekje bleef hangen op de vooruitstekende botten van haar heupen.
"Brigitte" stelde ze zich voor en ze hikte erbij.
"Ik schilder jongen de laatste tijd, dat wijf doet me goed" en hij kletste op haar achterste, ze kirde.
Binnen liet hij zijn nieuwste werken zien. Allemaal Brigittes. Subtiele beelden. Prachtig. Ik keek er ademloos naar, stil van het contrast.
" Kom en nou gane we eten, en lekker." Cyril duwde me naar buiten, naar de grote tafel. Gooide de lege flessen in het gras en zetten er nieuwe neer.
" Dat wijf is kok geweest, dat wil je niet weten."
Ik moest er aan geloven en vond het best.

maandag 19 september 2011

Leven in Frankrijk : Kunst kijken met Joost (niet doen!)

Het is al weer een week of twee geleden, dat ik binnen viel in een uitzending van De wereld draait door. Het was geloof ik de eerste van het nieuwe seizoen. Matthijs had zijn haar geverfd (vond ik, maar mijn partner haalde haar schouders op). Hij kletterde weer als van ouds met ratelende zinnen, en bovenal bijzinnen. Bijzit Jan Mulder vertoonde weer zijn al jarenlang bekende trucje van kwasi gemopper en o zo gespeelde ongeinteresseerdheid. Ja hoor ... lekker doordraaien.
Omdat ik zelf ook graag mopper, zeker op dit progranmna, bleef ik nog even zitten (anders weet je niet waarover je moppert). Ongenoegen naast mij op de bank.
Ik had hem al zien zitten in het publiek: Joost Zwagerman.
"Hij zal toch niet net als vorig seizoen, iets over kunst gaan vertellen?" riep ik hardop. Ssst klonk het naast mij.
Het angstig vermoeden kwam uit, en ik bleef toch maar weer even zitten.
De door zich zelf en door Matthijs benoemde kunstkritikus nam plaats en oreerde dat het een aard had. Talloze beelden, werden (mij) onsamenhangend en op een onmogelijke manier aan elkaar gesmeed. Steeds schilderijen in paren van twee, die dan iets samen moesten hebben, rijp en groen. De woorden- en plaatjesbrij duizelden en .... Matthijs hing aan de lippen van Joost. Hij viel hem niet eens in de rede, wat hij bij andere gasten altijd doet.
De klapper zat natuurlijk aan het eind van het betoog. De kunstkenner verbond een foto van de Noorse massamoordenaar in rode trui met veiligheidsriem, met een renaissance portret van een edelman in rode tuniek met eveneens een zwarte band.
Joost kraaide van genot, en ik gleed van zoveel onbenul bijna van de bank af.
In grommende stilte heb ik de avond verder doorgebracht.

woensdag 14 september 2011

Leven in Frankrijk: Herfstzon, dolle boel

De oranje herfstzon gleed gistermorgen over de heuvels het dal in. Ramen en deuren gingen open. De jassen konden rustig aan de kapstok blijven hangen.
Op de cour werden wat bruine bladeren van de plantjes afgetrokken. De geraniums staan nog steeds in volle bloei. Hoe al die andere bloemplanten heten, geen flauw idee, maar mooi zijn ze. Er zijn wat krijgertjes bij. Van Marie Louise, zij komt regelmatig inspecteren en knikt dan tevreden.
De zon klimt wat en schijnt op het huis, aan de voorkant. Mooie lange schaduwen.
Twee mensen, twee stoeltjes, twee koffie. We zwaaien naar Raymond die met zijn ouwe pruttelende tractor voorbij gaat. We steken onze handen op naar Philippe, die met een riek passeert. "Ca va?" Domme vraag.
Bij de tweede koffie gaan de vesten uit en de mouwtjes van de t.shirts omhoog.
Daar komt Serge aangelopen, mompelt wat. Hij is de houtboer, doodverlegen, mensenschuw zeggen hier. Zijn mompel betekend of we nog hout willen. Ik wijs naar de kleine stapel. "Morgen dan maar" lispelt hij en draait zich om. "Wel droog hout hè" roep ik hem na, hij reageert niet.
Arlette komt op de fiets voorbij, honing halen bij Jean André. Haar decollecté hangt nog dieper dan gewoonlijk.
Als het gele bestelautootje van La Poste stopt is het bijna twaalf uur. De postbode knikt, heeft geen post voor ons. Hij rijdt door, op weg naar de kroeg.
Het wordt warmer en warmer, lomer en lomer.
Gisteren had ik me voorgenomen vandaag te gaan schilderen.
Vandaag is het net zo'n dag als gisteren.
Morgen ook, denk ik.

woensdag 7 september 2011

Leven in Frankrijk : Bejaarde sokken

Een beetje stadje hier in de buurt heeft wel een aantal kroegen. Bijna al die kroegen zijn niet allen drank- maar ook gokpaleizen. Krasloten, paardenraces en dat soort dingen. De scores zijn te volgen op een groot tv.scherm dat dan ergens in een hoek hangt.
Als 's morgens de eerste neut genuttigd wordt wordt er ook gelijk gekrast. Dat gaat zo de hele dag door. Brassen en krassen.
Het was laatst op een zaterdagmiddag dat er een bejaard echtpaar binnenkwam. Zo op het oog netjes opgedoft kwa haren en kleren. Ze schuifelden naar een tafeltje. Bekenden waren het, want de barmevrouw zette voor hem een bier en voor haar een rosé neer en een bakje pinda's. De oude baas nipte, stond op, liep naar de bar en kocht twee loten. Op de terugweg pikte hij van een leeg tafeltje een half bakje pinda's mee.
Ze dronken en ze krasten. Er kwamen nieuwe glazen, nieuwe loten en nieuwe pinda's.
Het permanentje van de oude dame begon wat uit te zakken, de man had een druppel aan zijn neus die hij zo nu n dan nogal luid 'ophaalde'.
Onder de tafel wiebelde hij met zijn benen, iets te hard, een schoen schoot uit en liet een totaal versleten sok met een groot gat zien.
Toen hij even later opstaond om naar het toilet te gaan, merkte hij de koude van de plavuizen aan zijn half blote voet. Hij keek er naar en haalde zijn schouders op.
De man keek in zijn portemonnee, rommelde er wat in en strooide de inhoud in zijn hand. Hij bestelde nog een rondje.
Geen loten meer, de knip was leeg.

Wat ging er fout?

Dinsdag 6 sept. plaatste ik, zoals gebruikelijk via blogspot, een blog getiteld "bejaarde sokken."
Echter op de voorpagina van OBA trof ik dit blog niet aan.
Wat deed ik, of ging er, fout ?

dinsdag 6 september 2011

Leven in Frankrijk : Bejaarde sokken

Een beetje stadje hier in de buurt heeft een aantal kroegen. Bijna al die kroegen zijn naast drank- ook gokpaleizen. Krasloten, paardenraces en dat soort dingen. De scores zijn te zien op een groot tv.scherm wat dan ergens in een hoek hangt.
Al 's morgensvroeg de eerste neut genuttigd wordt, wordt er ook gelijk gekrast. Dat gaat zo de hele dag door. Brassen en krassen.
Het was laatste op een zaterdagmiddag dat er een bejaard echtpaar binnen kwam. Zo op het oog netjes opgedoft kwa haren en kleren. Ze schuifelden naar een tafeltje. Bekenden waren het want de barmevrouw zetten voor hem een bier neer en voor haar een rosé en een bakje pinda's. De oude baas nipte, stond op, liep naar de bar en kocht twee loten. Op de terugweg pikte hij, bijna ongezien, van een leeg tafeltje een half bakje pinda's mee.
Ze dronken en ze krasten. Er kwamen nieuwe glazen, nieuwe loten en nieuwe pinda's.
Het permanentje van de oude dame begon wat uit te zakken, de man had een druppel aan zijn neus die hij zo nu en dan nogal luid 'ophaalde'.
Onder de tafel wiebelde hij met zijn benen, iets te hard, een schoen schoot uit en liet een totaal versleten sok met een groot gat zien.
Toen hij even later opstond om naar het toilet te gaan, merkte hij de koude van de plavuizen aan zijn half blote voet. Hij keek er naar en haalde zijn schouders op.
Toen hij terug kwam namen ze nog een rondje. Geen loten meer, de knip was kennelijk leeg.

donderdag 1 september 2011

Leven in Frankrijk: Van oude mensen en bovenal dingen die voorbij gaan.

Mijn computer heb ik al zo'n jaar of zes zeven. De laatste tijd echter .... Als ik hem 's morgens aanzet kan ik rustig eerst gaan douchen, scheren, ontbijtje nuttigen, eer er iets op het beeldscherm komt. Vervolgens begint er een oorverdovend geraas wat meer doet denken aan een F-16 op vol start vermogen. Daarna duurt het even als ik een lettertje heb aangetikt en dan vervolgens op het beeldscherm verschijnt.
Lachen, gieren. brullen, die kinderen van mij. Hopeloos ouderwets die ouwe ! Een laptop dan ..., ze komen niet meer bij. Ik moet minstens een of ander 'pad' of 'pod' nemen. Er worden verschillende plastic plankjes op tafel gelegd, er wordt met vingers op beeldscherm geprikt, kleurrige beelden flitsen heen en weer. Op mijn vraag waar het toetsenbord is, worden de broeken nat geplast, de dijen beurs geslagen.
Nu heb ik ook nog een ouwe prepaid Nokia. Daarvan wil de accu niet meer opladen. Weer komen er allerlei plastieke gevallen op tafel.
Haha, nu heb ik lol. Mijn mobiel doet het altijd in Frankrijk, en die van 'hullie' ... Nee, dan lopen ze naar het eind van de straat omdat ze daar pas onder de lantaarnpaal bereik hebben. Maar ja, de mijne is nu ook bijna dood.
Ik wil geen nieuwe die ook foto's kan maken, ik heb al een fototoestel. Ik wil geen nieuwe met een gps, ik heb al een tomtom in de auto. Ik hoef ook geen buienradar, ik heb al een paraplui.
Ook ben ik nog lang geen 65, voor mijn nazaten ben ik hopeloos verloren.
Ik loop naar buiten.
Oude buurman Bernard zegt: "Wat kijk je moeilijk"
Ik vetel hem mijn relaas. Hij krabt onder zijn pet.
"Weet je wat jij moet, je moet een moestuin nemen".
Hij steekt zijn riek in de grond en schept er een maaltje aardappels uit.
Het leven kan ook heerlijk zijn.