zaterdag 27 augustus 2011

Leven in Frankrijk : Dodelijk kontrast

Na zes weken binnen en dozen medicijnen is het opknappen begonnen, gelukkig.
Erg moe nog steeds, maar ik sleepte me gisteravond naar een opening in de galerie.
Leuk iedereen weer te zien, maar nog vermoeiender waren de vragen van hoe het is. Ik pak een stoel en ga aan de lange tafel zitten en bekijk van daaruit een aantal schilderijen.
Een bevriend echtpaar komt binnen met een enorme bos bloemen: voor jullie, voor de opening !
Zij kringen onder de ogen en hij mager en grauw. handjes en kusjes, hoi, hoi. Hij komt naast me zitten. Hoe is tie ?
Wist je het nog niet, vraagt hij, ik heb slokdarmkanker, uitgezaaid, overal, 't zal niet lang meer duren. Het klinkt bijna zakelijk. Hij kijkt even voor zich uit, kijkt me dan aan en zijn mond trekt een grimas.
Ik stuiter in m'n lijf, elke vezel giert. En .... nu .... kon ik er geloof ik uitbrengen.
Gewoon ... elke dag pakken die je kan. We zijn net terug uit Italie. We zien wel, wat moet je anders ? Gaan zitten simpen, daar wordt je alleen maar ellendig van.
Op weg naar huis vermengen de regendurppels zich met tranen.
Ik heb nog een halve kuur te gaan, dan is het over.
Bij mij dan.

zaterdag 20 augustus 2011

Leven in Frankrijk: Horizontaal azijn pissen

Sinds ik ziek ben (Lyme) verkeer ik hoofdzakelijk in horizontale toestand. Niks nergens zin in, nergens gaat iets van interesse naar toe. Als ik niet door de morfine suf of slaap dan maar het tv.scherm.
Dat draagt nog eens bij aan het genezingsproces.
Tientallen kookprogramma's, van thuisflodderraars tot echte chefs. Die laatste zijn het ergste: op borden van een meter doorsnee draperen ze met een pincet een plakje van het een of ander, 5 asymetrische druppels er om heen .... hopla, een gerecht van 80 euro.
Zoveel Carglass reclames dat ik me afvraag of ze die luchtbuksschutter ingehuurd hebben om autoramen in te schieten.
Een prijswinnende studente wordt gevraagd wat ze met de prijs gaat doen. "Een half jaar NewYork en daar shoppen en m'n ding doen zeg maar". Wat is dat je ding doen? "nou eh, een soort van studeren aan een universiteit denk ik".
Verbouwingsprogramma's vol tegenslag en ellende, de verslaggever spreekt het geheel met een constante brok in de keel aan elkaar. In de laatste minuut valt het ruziende echtpaar elkaar zooooo gelukkig in de armen en tonen hun huis van 1,5 miljoen. Jaja ze zouden het zo weer doen.
De reclame's staan zo hard, behalve die van Schonenberg. Daar moet je je best voor doen om die te verstaan, dus heb je altijd een gehoorafwijking.
Kent u de laatste reclame al: er is nu een gewichtloze shampoo ?????????
Uit die tv !
Gelukkig heb ik het plafond nog om naar te kijken.

maandag 15 augustus 2011

Leven in Frankrijk : Stop de fruitmanden

Aan alle meelevers na mijn laatste blog: stop de fruitmanden.
Het genezingsproces begint een beetje toe te slaan. Ik wil dit niet laten verstoren door een fruitvergiftiging ;-)
Diverse artsen, bloedonderzoeken, steeds zwaardere medicijnen, bijwerkingen en nu .... bijna .... voila.
Ik schuifel weer een beetje verticaal, alhoewel horizontaal duidelijk mijn voorkeur geniet.
Zuster Chris verzorgt, verpleegt, droogt mijn tranen, schilt appeltjes en zingt daarbij een vrolijk liedje .......
Mijn kleinzoon Issa van anderhalf zegt iets wat lijkt op één, twee lijkt, probeert dan een huppelsprongtje met één been te maken en heeft dan de grootste lol.
Dat duurt bij mij nog even .......
Zo ... nu gaat de oude Simon weer effe legge.

vrijdag 5 augustus 2011

Leven in Frankrijk : Hoe men sterft (een nieuwe Emile Zola)

Dacht ik alles te hebben van Emile Zola (in het nederlands) komt er opeens een boekje uit met 5 korte verhalen. Binnen een seconde bestelt, naturellement; tkost maar 9 euro.
Gisteren kwam het werkje binnen Vijf korte verhalen over het stervenproces in vijf verschillende sociale klassen. Zoals bijna altijd: subliem neergezet. Dat vond ook Vincent van Gogh. Hij schrijf aan Anthon van Rappard: 'Toch las ik van Zola een beschrijving van een boerenkerkhof en een sterfbed en begrafenis van een oud boertje, zoo mooi als of 't Millets waren'.
Uitgeverij Voetnoot geeft zo'n 25-tal werken uit van de bekendste franse schrijvers; mij onbekend dus ik heb nog effe te gaan.
Werkje van Zola heet "Hoe men sterft"
Daar kan ik nu bijna over meepraten, maar dan meer "Hoe men lijdt"
Al anderhalve week gierende pijn van spierontstekingen in m'n poten; steeds maar zoeken naar medicijnen die echt helpen; een lul van een arts.
Verder een computer die zo traag is, dat het bijna geen verschil maakt of je hem nou opstart of uitschakelt en geluiden maakt alsof je langs de 'bulderbaan' staat.
Voor morgen wordt er weer klote weer voorspeld, dat zag ik net.
En er staat ook weer een crisis voor de deur, zeiden ze op het andere net.
Kben een week geleden gestopt met roken.

donderdag 4 augustus 2011

Leven in Frankrijk : Oei ... wat een groot land.

Als we naar Nederland gaan, gaat het altijd over Antwerpen, dan Roosendaal - Bergen op Zoom en dan verder naar de randstad.
Wie, wat en hoe schetst laatst onze verbazing: je mag er 130 rijden. 130 in zo'n klein landje, waar alles en iedereen een auto heeft en altijd onderweg is, waar altijd files staan.
Kijk dat je nou bij 'ons' in Frankrijk zo hard mag, dat land is wel effe iets groter, maar dat ter zijde.
130 in Nederland. Nou wil het geval dat die weg bij Roosendaal altijd aardig druk is, veel op en afritten telt, een tankstation, een restaurant, dus veel in- en uitvoegers. Als je daar 100 haalt, dan schiet dat al aardig op.
Als ik zou bellen met het ministerie krijg ik vast en zeker als antwoord: U hoeft geen 130 te rijden, alleen als het kan dan mag het.
Jaja, denk ik al bij voorbaat, maar zo reageren die kneuzen achter mij niet. Die denken: het staat er toch. Dat zijn die seiners, de middelvingers en de knipperaars, die achter je kleven, als ik niet harder dan 70 kan omdat er minstens 300 auto's voor mij zitten.
Welke l.. heeft dit verzonnen, en wie moet er tevreden gehouden worden ? Kiezers denk ik. Een bepaald slag kiezers. De altijd kankeraars, de petjes, de SUV-rijders, de Audi-leaserijders .... .
Windowdressing.
Nettoyer avec une peau de chamois.
Hier op het platteland is het hooiseizoen uitgebroken; dat gaat voor natuurlijk, overal hooiwagens en tractoren. Als je nu de 25 haalt ben je snel. Maar je komt er wel ... altijd.

woensdag 3 augustus 2011

Leven in Frankrijk : Hoop geld, goeie dingen.

In het weekend werd het gemeentelijk jaarverslag huis-aan-huis verspreid. Da's toch weer een uurtje kostelijk vermaak.
De burgemeester doet het voorwoord en dan volgen er allerlei hoofdstukken over het wel en wee van onze commune.
"Wij" moeten het doen met 450.000 euro per jaar. Da's een hoop voor 600 inwoners. Maar je krijgt er wel wat voor. Een goed functionerend gemeentelijk apparaat voor 150.000, een nieuw bruggetje over de rivier van 55.000, een nieuwe laptop voor het schooltje, en de aanschaf van 150 hortensia's (klasse A, dat dan weer wel), dan nog een subsidiering van alle plaatselijke verenigingen, en ... de koek is op.
Vervolgens een hoofdstuk waarin al die verenigingen vertellen wat ze het afgelopen jaar gedaan hebben, vaak met aandoenlijke foto's.
De voorzitter van de biblioteek vermeldt dat hij 303 boeken heeft en evenveel bezoekers, het is druk bij hem op zaterdagmiddag.
Tot slot de opsomming van de winnaars van wie de mooiste tuin, balkon of bloembakken heeft, de openingstijden van het postkantoor (nog maar 3 middagen).
Oh ja ... er waren evenveel geboorten als overlijden het afgelopen jaar.
't Is hier goed toeven denk ik en staar nog even gelukzalig naar buiten.