woensdag 27 juli 2011

Leven in Frankrijk : Verser dan vers

Had ik bijna de pijp aan Maarten gegeven, breekt ineens de zon door. Nou niet dat je zegt waar is de zonnebrand, maar toch.
Ramen en deuren open, weg met die dompige atmosfeer; we gaan er op uit.
Tja, daar zit je dan. Waar gaat de reis henen ?
Daar schiet het te binnen. Vis. Ik wil vis. En niet zo weinig ook.
Maar morgen is het markt, daar staan wel drie viskramen. Kraakvers.
Mmmm. Ik wil ze nog verser. Al is het maar 50 kilometer.
Viezerik !
???.
Ik kwijl........
Ik wil grote schollen, moten schelvis, of toch maar tong.
Neeeee, tongschar.
Tongschar, de grootste, de dikste. Daar dat tentje met uitzicht op het haventje. Maar dan eerst een Belgisch biertje, beetje patat, geen prutgroente, wel karafje wijn.
Chris maakt met haar handen het gebaar van een berg. Die gaat bergen beklimmen, mosselbergen.
Mijn shirt is bijna doorweekt.
Lang weekend ?
Bien sur.

dinsdag 26 juli 2011

Leven in Frankrijk : Boven mijn beeldscherm

Als ik over mijn beeldscherm naar buiten kijk, zie ik alleen maar regen
als ik over mijn beeldscherm naar buiten kijk, zie ik alleen maar druppels
Als ik over mijn beeldscherm naar buiten kijk, zie ik alleen maar grauwe luchten
als ik over mijn beeldscherm naar buiten kijk, zie ik alleen maar somber zwarte bomen.
Als ik van buiten naar binnen zou kijken zou het niet veel anders zijn ... dan heb ik het over mijn kamer.
Maar stel je voor dat het in mijn hoofd zou kunnen binnen regenen. Dan krijg ik daar ook last van grauwe luchten en somber zwarte gedachtenspinsels. Neeee, dat kan niet want gisteren was ik nog hardstikke vrolij ......
Gisteren ???
Godverdegodver ... ik heb een lekkage.

donderdag 21 juli 2011

Leven in Frankrijk: Dierenliefde

Buurvrouw Christine heeft in haar tuin: eenden, ganzen, kippen en hanen. Ze krijgen wel eens wat van ons. Niet allemaal, want de ganzen zijn pokkenbeesten. Ze blazen naar ons, ze pikken kuikens van de kippen dood. En dat pikken wij weer niet.
We hebben huistuinvogels. 'S Middags komt er eerst een zanglijster rondhuppelen en daarna is de tuin voor Karel onze huistuinmerel. Hij wordt steeds vrijer en loopt bijna het atelier binnen.
Dan hebben we natuurlijk de zwaluwen en de uilen. Ook niet te vergeten de gewone vinken, de goudvink, de bonte specht, de groene specht. Een vogelboekje vol vliegt aan ons voorbij.

In de Creuse zagen we heel veel buizerds. Ver af, hoog in de lucht hangend,duikend, scherend, soms heel vlakbij. Indrukwekkend
Maar ook salamandertjes; lief zei Chris.
Een enkele hoornaar, vliegend hert, ook interessant. Wespen beduidend minder, heel beduidend.
Ik loop nu al meer dan een week met een grote rode plek op mijn bovenbeen, tjeukt, irritant gevoelig.
Een daas heeft mij te pakken gehad.
Ik men ook trouwens.

woensdag 20 juli 2011

Leven in Frankrijk : Het is goed zo (vinden wij)

Het was zo'n uitermate lome dag, en daar hielden we ons dan ook aan. Eigenlijk waren de voorgaande dagen niet veel anders, maar dat terzijde.
Het zal zo half in de middag geweest zijn; in ieder geval vorige week, of daaromtrent.
Chris lag al sinds de lunch op haar ligbed, zo schuin bij het achterterras. Ze bekeek de binnenkant van haar ogen. Daar moet men de tijd voor nemen vind ik, vinden wij.
Ik zat er niet ver van af en las een boek van Michel Houellebecq: "De mogelijkheid van een eiland." Alleen de titel deed mij al uren genieten, en dan had ik het boek nog niet eens open geslagen.
Kortom genieten ... een mensch maakt wat mee.
Tel daarbij op het geluid van overscherende postduiven, het verre gemekker van een schaap, het verlate gekraai van een haan, het schouderophalen van oude buurman Bernard als hij ons vanaf een afstandje bekeek.
Dan opeens, het was inmiddels iets later geworden, klonk er vanaf het ligbed gegiegel.
"Weet wat ik ineens bedenk?"
??
"Dat ik niet meer weet hoeveel dagen er in een jaar zitten."
We bulderden het uit van het lachen.
"Vandaag hebben we er aan één meer dan genoeg" vond ik "morgen zien we wel weer verder."
De ogen werden weer gesloten en ik begon aan de eerste bladzijde van mijn boek.
Stel je voor, dacht ik nog ....

dinsdag 19 juli 2011

Leven in Frankrijk : Kijk een ..... eh

Toen het deze zomer nog mooi weer was. Zoals bijvoorbeeld onze vakantie. Dan ga je eens een daaggie naar het strand.
Nou dan kun je kiezen bij ons. Druk strand met veel troepwinkels er achter, langzaam aflopende zee. Minder druk zandstrand met duinen. Krijtrotsstranden of kiezelstranden.
We kozen voor de laatste. Hup dus naar Keien aan Zee. Een beetje vroeg, want het werd heet, dan heb je lekker plek.
Dat klopt, uitgestorven. Waar zullen we gaan zitten ?
De zee is nog ver weg, maar we weten tot hoe snel hij terug komt naar de kust.
Beetje kijken naar bootjes, pierenvangers, links in de verte rijzen krijtrotsen op en rechts komen duinen uit de ochtendmist, een mevrouw die haar hondje uit laat.
Kopje koffie, sigaretje, boekje, een zucht.
Inmiddels dwarrelt er zo nu en dan een franse strandbezoeker neer.
Begin van de middag, de zee komt langzaam op, zie ik op eens een zwarte stip in de zee.
En jawel hoor, een zeehond. Ik stoot Chris uit haar boek en samen turen we, wijzen we, zoomen met de camera in.
De Franse buren slaan ons weer gade.
Ik wijs naar de zee en roep: "C'est un ......."
Godsamme hoe heet zo'n beest ook al weer.

maandag 18 juli 2011

Leven in Frankrijk : Van weg en weer terug

Wat een mens in al die weken allemaal niet tegen komt ...
Oude buurman Bernard heeft een paar van onze Opperdoezer aardappels in zijn moestuin geplant en de nieuwe oogst staat vanavond op ons bord.
Drukke presentatie van het boek van andere buurman Alain over de geschiedenis van ons dorp ("leuk dat jullie je ook daarin interesseren, zei de burgemeester)
Het bejaarde echtpaar, keurig in de kleren, om 10 uur 's morgens kraslotend in de kroeg; hij bier, zij rosé, gratis bakje pinda's.
In de hoofdstraat is een stuk riool vervangen, de straat was wel vier dagen open gebroken.
Oh ja, in H. is een rotonde aangelegd, niemand weet waarvoor en waarom, de weg loopt nog steeds rechtdoor.
Serge heeft al drie keer gevraagd wanneer ik denk een nieuwe voorraad hout nodig te hebben.
George is een kunstschilder met retraite; woonde en werkte in St.Tropez. Bonte en kleurige man net als zijn werk.  We zijn nu vriendjes.
Met de tent een week aan de rivier de Creuse gestaan. Monet en Picabia waren me voor; George Sand ook niet te vergeten.
Wat doe jij zoal vroeg de man van de camping. "Vooral domme dingen" zei ik. Hij knikte en voor de rest van de dag zag ik hem niet meer.
Uitnodiging in de bus voor een (buiten)schilderconcours in een naburig dorp en de vraag om te exposeren.
Peut etre.
Verlangen naar haring ....
Terug in Nederland: haring veel te zout. En de kibbeling vergeven van de kruiden.
Iets voor mensen die zeggen koffie te lusten, maar er dan veel suiker en melk in gooien.
Dan weer terug ...
Domme dingen.
Ik kan nie anders.