woensdag 30 maart 2011

Dansen met de neuroloog

Te veel prikkels zei de man in zijn witte jas. Hij keek geleerd over zijn brilletje, zakte ietwat onderuit in zijn stoel. Daardoor blokkeert u, slaat u de informatie verkeerd of helemaal niet op. Hij stond op, stak zijn hand uit, leidde naar de deur: dus prikkels en informatie zo veel als mogelijk vermijden of anders doseren.
Volgende patient.

Buiten lacht een zacht windje en dito zon. Diepe, heel diepe adem.
Als er iets prikkelarm is ...
Vandaag maar eens niet naar de kroeg van Jean Pierre. De koelkast is niet leeg, zo ook de drankkast.
In het atelier staat een half-af doek op en er ligt een stapel nog te lezen boeken.
Ik vind een c.d. van Ronnie Jordan, grappig .. hij kijkt naar me.
Ik sta in de opening van de tuindeuren en dein langzaam mee op de muziek en hoor bekende nummers van een aantal jaren geleden, vage herinneringen schieten te binnen.
Opeens een deuntje, zomaar ergens vandaan, het verschijnt ineens in m'n hoofd: ' Take a look at yourself, take a good look at yourself.'
Hoe, van wie, van waar ? Ik ken het wel, heerlijk nummer.
Ik zoek. Guru's Jazzmatazz ? Ik zoek, luister het begin van alle nummers.
Nee dus. 't Lijkt meer op ouwe rap. En als ik ergens een godvergeten hekel aan heb...
Waar is die fuckin' c.d. van Ronnie Jordan die ik net draaide ?
De stapel boeken valt om, fijn, tegen een glazen potje terpentine met vuile kwasten, 't klotst over uitgeknepen tubes, palet, werktafel, scherven op de grond.
Waar heb ik m'n glas pastis gelaten?
Wat zullen we eten vanavond? Sodeflikker op.
Prikkels ?
Brandnetels, berenklauwen.
Geen glas ?
Dan maar uit de fles !

dinsdag 29 maart 2011

Impressionisme en een hond

Cyril ziet er uit als een barbaar. Bijna twee meter lang, kale kop, mist een tand of wat, tatoos, bierbuik. Zijn haveloze kleding maakt het af.
Hij woont een paar dorpen verderop. Zijn huisje verdwijnt in struiken en bomen.
Cyril is kunstschilder, kraakt altijd zijn eigen werk af. Een enkele keer verkoopt hij wel 's wat; koopt dan nieuwe doeken en zit dan minstens twee dagen in de kroeg. Een ruige kroeg, zuipers en vechters.

We kennen elkaar van een expositie een jaar of wat geleden.
Cyril maakt liefelijke schilderijen, landschappen, peilloze vergezichten.
Cyril is de heruitvinder van het impressionisme.
Niet zo lang geleden heb ik hem meegenomen naar de krijtrotsen. Geschilderd hebben we toen niet, alleen maar gekeken, gezwegen.

Gisteren trof ik hem niet thuis maar wel in zijn kroeg. Mooi weer, maar een leeg terras en een dichte deur. Buiten was het gebral te horen. Ruzie. Cyril had ruzie met een tanig mannetje, ketting in zijn hand waaraan een grote bloedhond dreigend zijn tanden liet zien.
Ik sleepte Cyril mee naar buiten.
" Die achterlijk kutgladiool vroeg of ik zijn hond wilde schilderen. Ik zei, kom maar terug als ie dood is."
We gierden het samen uit van de lol en liepen naar zijn huis.
Op zijn ezel stond de mooiste weergave van een zeegezicht met krijtrotsen ooit gezien.
"Weet je nog" vroeg Cyril en schonk twee glazen.
We keken en zwegen.

dinsdag 22 maart 2011

Leven in Frankrijk : Lente .... de narcissenverkoper

De enige doorgaande weg in het stadje St.P. slingert zich door de smalle straten van het centrum stijl omhoog. Dagelijks is er een filerijdende ramp van honderden autos' en ronkende vrachtwagens. De gevels van de huizen zijn zwartgeblakerd door de uitlaatgassen, ramen en deuren zijn altijd gesloten.
Gisteren zat hij er weer. Net als elk jaar trouwens, zodra de lente begint, met zijn boeketjes van narcissen.
Vlak langs die doorgaande weg zit een man van onbestemee leeftijd op een keukenstoel. Minstens drie jassen over elkaar, een pet en een hoed met een sjaal onder zijn kin vastgeknoopt. Dik van de kleren, opgeblazen gezicht; de smalle streep van zijn mond verraadt het gebrek aan tanden en meer.
Op de grond tussen zijn grote schoenen staat een doosje met narcissen, op zijn schoot een karton waarop 1 euro geschreven is.
Soms zit hij onder een parasol die hem tegen de zon of de regen moet beschermen.
Of je nu 's morgens of 's middags langskomt, hij zit er steeds in dezelfde houding, uitdrukkingssloos, starend in de verte naar de hem tegemoet komende auto's.
Ook het bakje met de bloemen blijft onveranderd, hij verkoopt nauwelijks iets, want je kunt er nergens stoppen om te parkeren.
Hij kijkt en hij staart; als de schemering invalt wordt hij denk ik wel opgehaald. Maar voor dag en dauw zit hij er weer, met diezelfde narcissen.
Het schijnt beter weer te worden zegt de mevrouw van de televisie; vandaag nog grauw en motregen, maar morgen wordt het wel 12 graden ... lente zei ze er enthousiast echter.
Maar of het voor hem ok lente is ....

woensdag 9 maart 2011

High, higher, highst

Familie, vrienden en buren weten wat ze mij kado kunnen doen.
Het was weer zover, mijn verjaardag.
Aan het formaat voelde zag en voelde ik het al, een boek.
Rats, rats, deed het papier. Vanaf de kaft keek Keith Richards mij verdwaasd aan en ik deed het zelfde.
Zo maar een niemandalletje, zei de geefster. Na je eigen boek en al die litteraire werken op de plank even iets luchtigs.
550 pagina's tellende autobiografie van de gitarist van de Rolling Stones.
Al lezend vlogen de pagina's voorbij. Leuk die beginjaren. De eerste gitaar, de ontmoeting met Mick Jagger en de andere jongens, de muziekkeuze, de eerste optredens.
M'n eigen jeugd liep in de schaduw van Keith mee.
De eerste opnames en platen.
Nog doller; ik zet wat oude platen op, lezen en luisteren over toen.
Dan komen de drugs om de hoek kijken. Wel 400 pagina's opsomming van alle soorten, namen, in- en gebruiksname, spuiten, slikken, roken en wat je er nog allemaal niet meer mee kan.
De vrouwen, vriendinnen, wijven, groupies. Kinderen waarvan hij toch nog net wist of ze van hem waren.
En ja hoor, daar komt de 'kift'. Keith is toch wel de betere gitarist, vindt hij zelf.
Mick Jagger wordt 'bitch Brenda' en ze leven op voet van oorlog.
De laatste twee hoofdstukken heb ik maar diagonaal doorgelezen.
Iets over dat hij uit een boom is gevallen en een scheur in zijn schedel heeft opgelopen. Volgens mij had hij het boek daar ook mee kunnen beginnen.
Hij woont nu ergens in Amerika, zal wel een boerdij zijn.
Ik vind het best en geloof dat ik een beetje oud aan het worden ben.
Dat vind ik ook best.
Boek uit.
Buurman Bernard vraagt of ik nog wat aardappels wil.

donderdag 3 maart 2011

En boven hem ... de lente

Gisteren mijn vriend Jos begraven
te midden van honderden vrienden en bloemen
het dauwnatte gras parelde
blakende zon
sterren in de nacht
boven hem
de lente.