vrijdag 25 februari 2011

Alzheimer .... laatst

Op het VK-blog schreef ik af en toe een berichtje over mijn vriend Jos.
Geteisterd door Alzheimer, een mensonterende ziekte.
Vorige week afscheid genomen, hij was al in coma.
Gistermiddag overleden.
"Gelukkig"

maandag 14 februari 2011

De onweer-mevrouw

Vorig jaar. Knijterhete zomerdag.
Ault, piepklein kustdorpje, nauwelijks touristen.
Bij eb door de groene rotsen geklauterd, omgedraaid, uitzicht op het dorp tegen de krijtrotsen. Het gesloten huis rechts valt bijna naar beneden.
's Middags komt de vloed, rotsen verdwijnen in trage golven. Grote garnalen gegeten, fles rosé, parasol, dobberen in de fluweelzachte zee.
Dan ... meeuwen komen het land op, de lucht dreigt aan de horizon, kleuren lopen door elkaar, wolken, zee.
Golven rollen wit beschuimt, de wind steekt op, eerste druppels tikken op de parasol.

In de havenkroeg, een biertje, twee en ook calvados. De mevrouw van de kroeg kijkt met ons naar de zee en we luisteren naar Erik Satie.
De laatste touristen vluchten het keienstrand af.
De mevrouw doet het licht aan.
Het kreunt, het beukt, het klettert, onze huid prikkelt.
De lucht, de regen en de zee zijn één geworden, de straat loopt stromend vol.
Bliksem scheurt door de zwarte lucht en dondert, dondert. Glazen trillen in de toogkast.
Vanaf het terras loopt het water de kroeg binnen.
De mevrouw haalt haar schouders op en tapt nieuwe glazen ... net zo vol als buiten.

zondag 13 februari 2011

Zoute regen

Eindelijk zijn ze verdwenen. Al die touristen, dagjesmensen. Etretat ligt er verlaten bij.
Ingeklemd tussen krijtrotsen, keienstrand. Links de beroemde olifantspoort. Geliefd kijk, schilder, foto-object. Daarvoor komen ze, de touristen met hun fototoestellen. En daardoor zij ze er, de souvenirwinkels., pizza en moules frites. Niet te vergeten de namaakschilders, interessantdoeners.
Gisteren, vandaag,morgen.
Het giert van de wind, de zee scheurt door de keien en spat op tegen de rotsen.
Een enkele vissersboot ligt hoog op het strand.
Van achter ons hotelraam zagen we de oude kromme man lopen.
Kijken deed hij. Kijken van onder zij pet. Leunend tegen de wind. Kijken naar de wolken, de rotsen, de poort in zee.
's Middags zat hij stil in een hoekje met zijn tafelezeltje; sigaar, fles wijn.
Zijn grijze stoppelbaard was door het zoute zeewater opgewit, zijn haar slierte over zijn voorhoofd.
Niemand keek.
Hij wilde niets van me drinken, maar knikte wel toen ik naar zijn schilderijtje keek.
Dikke grijstinten, donker groene vlakken, slierten zoute regen.
Buiten klaarde het weer op.

woensdag 9 februari 2011

Wilde aronskelken

Niet zo spectaculair als de bloem die Pierra een dezer dagen liet zijn, maar toch. Opeens zijn ze er weer. Uit het gras komen de donkergroene bladen omhoog van de wilde aronskelk. Dat wordt weer mooi straks. Groene stengels vol met knal oranje doperwten.
Zo'n 15 centimeter hoog. Prachtig ... zeker in de zon.

Toen we ze voor het eerst zagen hebben we een tuinboekje ofwat versleten eer we wisten wat daar groeide en bloeide.
Ze lijken in de verste verte niet op de witte aronskelken, die grafbloemen. Die zie je hier ook in overvloed, gewoon in de tuinen. Oude buurman Bernard heeft een hele rij voor zijn huis staan. We zijn er nu aan gewend, luguber vonden we ze in het begin.

Bernard trok zijn wenkbrauwen op toen ik vertelde dat zijn en onze aronskelken familie van elkaar zijn. Dat 'wilde' snapte hij helemaal al niet.
Hij vindt onze 'kennis' van de natuur maar bedenkelijk, 'stads' dus.

zondag 6 februari 2011

Herten en Vivaldi

Ik had wel verwacht dat door de wind van afgelopen nacht de hemel schoon geveegd zou zijn. Niks niet. 't Bleef maar grauw en grijs vanochtend, net als de dagen er voor overigens. Beetje koffie gezet en een beetje naar buiten gekeken. De boomtoppen bij Jean-Luc wiegen. Het gisteren opgehangen, groen gaas verpakt, vetbolletje slingert ook al. Geen vogel te bekennen.
Ik steek m'n hoofd om de keukendeur, prima weer. Bernard loopt zonder sjaal naar zijn moestuin. Ook hij kan de winter wel wegschieten zei hij gisteren, veel te vroeg begonnen.
Nog niks geen lente, nog geen zwaluw te zien.
Van Vivaldi's 4-jaargetijden draaide ik vanmorgen wel 5 x de lente .... niks hielp.
Maar toen, vanmiddag, midden in een pas omgeploegd weiland, twee hertjes, een mannetje en een vrouwtje. Even stonden ze stil, keken naar ons, toen naar elkaar en huppelden het veld over naar de bosrand.
't Wordt lente, echt, we hebben het gezien