dinsdag 24 mei 2011

Leven In Frankrijk : De weg kwijt.

Het wekelijkse regio-sufferdje viel op de mat. "Kijk nou's" werd er geroepen. De middenpagina was aan weerszijden gevuld met wandelroutes.
Die in de buurt kennen we zo langzamerhand wel. Er werden nieuw mogelijkheden geboden. Ik zucht, Chris blij. Een kilometer of wat verderop, nog nooit geweest, wordt een route gevonden 'over heuvels en door dalen', slechts 5,5 kilometer wordt er troostend bijgezegd.
Vanuit een onooglijk dorp vertrokken we. Anderhalf uur de rode route volgen is te doen, dus ik zeur niet. Het is werkelijk prachtig, mooie vergezichten. koolzaadvelden, nog lege voren en het wit van de moerbei. Klik doet het fototoestel.
Een bordje in de berm van ons pad geeft aan dat de route is verlegd: OK !
Zo'n half uur later hebben we toch een gevoel van: er klopt iets niet. Maar niemand te zien om iets te vragen.
Aha, daar in de verte een tractor en hij komt ook nog naar ons toe.
"Eh .... bonjour, kunt u ons de weg vertellen naar .... "hoe heet dat dorp ook al weer? Ah oui, tis een dorp met twee namen". Gepeins op de tractor, dan noemt de brave borst iets wat een beetje bekend voorkomt. Hij wijst naar rechts en mompelt iets van: "slechts 6 kilometer, bon courage" en ronkt verder.
Wij ronkten inmiddels ook, maar volgden trouw de aanwijzingen. Aha, een boerderij met boer. Hij zwaait vriendelijk en komt naar ons toe.
"Ca va?"
"NON, het cavaat helemaal niet, perdu la route, zeg maar"
We begrijpen al snel dat we de eerdere boer niet goed verstaan hebben. Het hele end weer terug, dan de grote campagne oversteken, dan komen we bij een dorp, non !!! niet jullie dorp, dat komt 6 kilometer daarna.
Hij kneep eens in m'n kuiten en gaf met een klap op m'n schouders en een bon courage met knipoog voor Chris.
Het begon te waaien, er waren geen dalen meer, alleen maar heuvels, de zon ging langzaam onder, die ene banaan en die ene appel waren allang op en de waterfles klotste ook al niet zo hard meer.
Niet zitten, niet rusten, doorlopen, anders word je moe had ik ooit eens gelezen. Moe waren we allang, alleen we wilden het niet weten, laat staan voelen.
En toen, en toen .... daar stond het bord van die wereldstad waar onze auto stond.
En toen, en ja ... daar stond ie ... de auto.
Een rondedansje zat er niet meer in.

13 opmerkingen:

doorzwemmen zei

lekker toch zo'n stukkie lopen :-) doe ik ook zo graag

kuifjesimon zei

Doorzwemmen: we zaten bij in Santiago de Compostella;-)

panoramiq zei

Zo even in de kuiten knijpen, dat is vast iets Frans :-)

kuifjesimon zei

Pierra: ik hoop streekgebonden ;-))

svara zei

rijp voor een gps-je?

Glaswerk zei

Vond je het fijn dat je op een authentieke manier in je kuiten geknepen werd?

Niet alle mannen houden daar van. Vrouwen ook niet overigens.

beukmans zei

De nieuwe nick wordt dus Kuitje Simon begrijp ik ;-)
Achteraf zijn het wel de leukste wandelingen, toch?

kuifjesimon zei

Svara: verdwalen is spannend maar nog meer vermoeiend. Dus een g.p.s.je zal er wel binnenkort komen ;-)

kuifjesimon zei

Willem Glas: Ik bood m'n andere kuit ook nog aan in de hoop dat hij ons met de tractor zou brengen. Niks dus ;-)

kuifjesimon zei

Das een goeie Beuk ... je hebt gelijk het verhaal wordt steeds spannender en de weg langer ;-))

Rachel Schrijft zei

toch ook wel nieuwsgierig naar de foto's eigenlijk; los van streekgebonden kuitenknijpers...

macreetsj zei

hé, er zit geen plaatje bij, da's vreemd

kuifjesimon zei

Kijk Rachel: links loopt het akkerland omhoog tot aan de bosrand. Als je goed kijkt zie je er wat bruine koeien onder staan, schuilend voor de zon; rechts net voorbij de moerbeibomen ... zie je dat kerktorentje ? mooi he, de haan kraait van zonnepret ;-)
Toen de boer kuiten kneep, kneep Chris net een oogje toe !